Surja Jusuf — Ajet 101

Kuptimet e fjalëve:

• Mulk: pushtet, sundim (këtu: sundimi i Egjiptit).
• Ta'wil el-ahadith: interpretimi i ëndrrave dhe shpjegimi i ngjarjeve.
• Fatir: Krijuesi që i ka krijuar qiejt dhe tokën pa shembull të mëparshëm.
• Ueliji: Ai që kujdeset për mua dhe drejton çështjet e mia.
• Teueffeni: ma merr shpirtin (bëj që të vdes).
• Musliman: i dorëzuar plotësisht ndaj Zotit, i sinqertë në besim.
• El-hikni bi-s-salihin: më bashko me njerëzit e mirë dhe të drejtë.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Zoti i dha Jusufit (a.s.) fuqi e pushtet në Egjipt dhe e bëri atë të nderohet, ai nuk u mashtrua nga kjo jetë e kësaj bote, por e kuptoi se ajo është e përkohshme. Prandaj ai iu drejtua Zotit të tij me lutje të përulur, duke thënë: "O Zoti im, Ti më ke dhënë mua një pjesë të pushtetit dhe më ke mësuar interpretimin e ëndrrave dhe të ngjarjeve. Ti je Krijuesi i qiejve dhe i tokës pa shembull, Ti je Ai që kujdesesh për mua në këtë botë dhe në botën tjetër. Prandaj, kur të vijë momenti im, ma merr shpirtin duke qenë i dorëzuar ndaj Teje (musliman) dhe më bashko me njerëzit e mirë e të drejtë – me profetët dhe të devotshmit para meje."

Jusufi (a.s.) nuk kërkoi pushtet apo pasuri, por kërkoi fundin e mirë – të vdesë në islam (nënshtrim ndaj Zotit) dhe të bashkohet me të mirët. Kjo tregon se ai e dinte se lumturia e vërtetë nuk është në pushtet, por në kënaqësinë e Zotit dhe në shoqërinë e njerëzve të pastër.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu i urtë nuk mashtrohet nga pasuria dhe pushteti, por e di se ato janë të përkohshme dhe kërkon atë që është e përhershme – kënaqësinë e Zotit.
2. Lutja për një fund të mirë (husn el-hatime) është nga gjërat më të rëndësishme që muslimani duhet ta kërkojë nga Zoti i tij.
3. Dashuria për njerëzit e mirë dhe dëshira për t'u bashkuar me ta në botën tjetër është shenjë e besimit të sinqertë.
4. Edhe profetët, pavarësisht pozitës së tyre të lartë, kishin nevojë t'i luteshin Zotit dhe kërkonin ndihmën e Tij – kjo na mëson përulësinë dhe varësinë nga Zoti në çdo kohë.
5. Islami nuk është vetëm besim, por dorëzim i plotë i zemrës, gjuhës dhe veprave ndaj Zotit – dhe ky është thelbi i lumturisë së vërtetë.