Surah Yusuf — Aya 101

Ma’anonin Kalmomin:

• مِنَ الْمُلْكِ: daga mulki, wato mulkin Masar.
• تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ: fassarar mafarkai da tafsirin al’amura.
• فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ: Mahaliccin sammai da ƙasa, wanda ya ƙaga halittarsu ba tare da misali ba.
• وَلِيِّي: wanda ke kula da al’amurana.
• تَوَفَّنِي مُسْلِمًا: ka karɓi raina ina mai mika kai gare ka.
• وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ: ka haɗa ni da mutanen kirki (annabawa).

Tafsirin Ayar:

Bayan da Allah ya tattara wa Annabi Yusuf iyalinsa, ya san cewa ni’imomin duniya ba su dawwama, sai ya koma ga Allah da addu’a yana cewa: “Ya Ubangijina! Lalle ka ba ni mulki (na Masar), kuma ka koya mini fassarar mafarkai da tafsirin labarai. Kai ne Mahaliccin sammai da ƙasa, wanda ya ƙaga su ba tare da wani misali ba. Kai ne ke kula da al’amarina a duniya da Lahira. Ka karɓi raina ina mai mika kai gare ka (musulmi), kuma ka haɗa ni da mutanen kirki — annabawa da salihai — daga kakannina (Ibrahim, Ishaq, da Ya’qub) da sauran nagartattu.”

A cikin wannan addu’a, Annabi Yusuf ya nuna cewa duk da mulkin da Allah ya ba shi da kuma ilimin da ya samu, bai manta da karshen rayuwa ba. Ya nemi Allah ya sa shi ya mutu a kan Musulunci, kuma ya haɗa shi da salihai. Wannan yana nuna cewa duk wani abin duniya ba shi da amfani idan ba a sami kyakkyawan ƙarshe ba.

Fa’idojin da ake samu daga wannan ayar:

1. Neman kyakkyawan ƙarshe (husnul khatimah) abu ne mai muhimmanci ga kowane mumini, ko da yake mutum yana cikin ni’ima da iko.
2. Ilimi da mulki ba su zama abin alfahari ba sai idan an yi amfani da su wajen biyayyar Allah, kuma kada su shagaltar da mutum daga tunanin Lahira.
3. Nuna tawali’u ga Allah: duk da girman matsayin Annabi Yusuf, ya kira Ubangijinsa da tawali’u yana neman taimako.
4. Ƙaunar haɗuwa da salihai da annabawa a Lahira abu ne da ya kamata kowane mumini ya yi sha’awa.
5. Imani da cewa Allah ne ke kula da al’amuran bawa a duniya da Lahira, don haka ya kamata mu dogara gare shi a kowane hali.