Сураи Йусуф — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

• سَبْعٌ شِدَادٌ: ҳафт соли сахт ва душвор.
• يَأْكُلْنَ: мехӯранд (дар ин ҷо ба маънои маҷозӣ — несту нобуд мекунанд).
• مَا قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ: он чи барои он солҳо омода кардаед.
• تُحْصِنُونَ: нигоҳ медоред, захира мекунед.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ҳафт соли серҳосил ва фаровон, ҳафт соли дигар меояд, ки бисёр сахт ва душвор хоҳанд буд. Дар ин солҳо мардум ҳамаи он чиро, ки дар солҳои фаровонӣ ҷамъоварӣ ва захира карда буданд, мехӯранд ва сарф мекунанд, ба ҷуз миқдори каме, ки барои кишту кори оянда нигоҳ медоранд. Ин солҳои сахтӣ ба гунае тасвир шудаанд, ки гӯё онҳо ҳосили захирашударо «мехӯранд», яъне он захираҳоро тамоман нест мекунанд. Ин тасвир барои он аст, ки шиддати қаҳтӣ ва камбудиро равшантар нишон диҳад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки барои рӯзҳои сахт аз пеш омодагӣ бигирем ва дар вақти фаровонӣ исроф накунем.
• Худованд ба бандагони худ тавассути ин оят мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё ҳамеша дар як ҳол намемонад; баъд аз осонӣ сахтӣ ва баъд аз сахтӣ осонӣ меояд.
• Ин оят моро ба сабр, тадбир ва эътимод ба Худо даъват мекунад, ки Ӯ доно ва ҳаким аст.
• Қуръон ҳатто дар қиссаҳои таърихӣ низ роҳнамои амалӣ барои зиндагии инсон пешкаш мекунад, ки ин аз ҳикмати бузурги он аст.