Сураи Ар-Рад — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «سَلَامٌ»: осоиштагӣ, саломатӣ ва амн аз ҳар гуна бадӣ ва осеб.

— «بِمَا صَبَرْتُمْ»: ба сабаби он сабре, ки шумо кардед.

— «عُقْبَى»: оқибат, анҷом ва саранҷоми кор.

— «الدَّارِ»: саро, хона; дар ин ҷо мурод ҷаннат аст.

1. Тафсири оят:

Фариштагон ҳангоми ворид шудан ба биҳишт ба мӯъминон мегӯянд: «Салом бар шумо бод!» Яъне шумо аз ҳар гуна бало, осеб ва нохушӣ эмин шудед. Ин саломатӣ ва ин мукофоти бузург ба сабаби сабрест, ки шумо дар дунё кардед — сабр бар итоати Худо, сабр бар сахтиҳо ва тақдири Ӯ, ва сабр аз гуноҳу нофармонӣ. Пас, чи некӯст саранҷоми он сарои охират, ки ҷаннат аст! Ин подоши шумо барои он аст, ки дар дунё барои дини Худо машаққат кашидед; дар он ҷо ором ёфтед ва ба ҳамаи неъматҳои ҷовидонӣ расидед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Сабр дар роҳи Худо ҳеҷ гоҳ беподош намемонад; Худованди Меҳрубон барои ҳар машаққате, ки бандааш дар роҳи итоат мекашад, савоби бузург омода кардааст.

— Салом ва осоиштагии ҷовидонӣ дар биҳишт подоши сабр аст; ин нишон медиҳад, ки дини ислом дини умед, оромӣ ва саранҷоми некӯст.

— Ҳар кас дар дунё барои ризои Худо сабр кунад, дар охират ба ҷойгоҳе мерасад, ки ҳеҷ чашм надида ва ҳеҷ гӯш нашунидааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки сахтиҳои зиндагӣ гузаронанд, зеро пас аз ҳар сахтӣ осонӣ ва пас аз ҳар сабр подоши некӯст.

— Қуръон моро ба сӯи роҳе ҳидоят мекунад, ки анҷомаш саломатӣ, оромӣ ва хушбахтии абадӣ аст; пас биёед ба ин китоби осмонӣ бовар кунем ва аз он пайравӣ намоем.