Сураи Ар-Рад — Оят 25

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَنقُضُونَ: мешикананд, вайрон мекунанд.
• عَهْدَ اللَّهِ: аҳду паймони Худо.
• مِيثَاقِهِ: таъкиду мустаҳкам кардани он аҳд.
• يَقْطَعُونَ: мебуранд, ҷудо мекунанд.
• مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ: он чизе ки Худо фармон додааст пайваст карда шавад, монанди пайвандии хешовандӣ ва имон ба ҳамаи паёмбарон.
• يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ: дар замин фасод мекунанд, бо гуноҳу зулм.
• اللَّعْنَةُ: дур карда шудан аз раҳмати Худо.
• سُوءُ الدَّارِ: бади саранҷоми он саро, яъне оташи дӯзах.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бадбахтонро баён мекунад, ки баръакси сифатҳои некӯкорон аст. Онон касоне ҳастанд, ки аҳду паймони Худоро пас аз он ки онро мустаҳкам карда буданд, мешикананд ва ба он вафо намекунанд. Ин аҳд иборат аст аз шинохтани Худои ягона ва ибодати танҳо ба Ӯ, ки инсон бо фитрати худ ва бо ақлу шаҳодати худ онро тасдиқ кардааст. Ҳамчунин онҳо он чизеро мебуранд, ки Худо фармон додааст пайваст карда шавад, аз қабили пайвандии хешовандон, некӣ ба волидон, дӯстӣ бо муъминон ва имон ба ҳамаи паёмбарони Худо. Ва дар замин бо гуноҳ, зулм ва нофармонӣ фасод мекунанд. Ин гурӯҳи бадбахт аз раҳмати Худо дур карда шудаанд ва дар охират бади саро — оташи дӯзах — барои онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки вафо ба аҳд ва паймон бо Худо аз сифатҳои муъминони ростқавл аст ва шикастани он боиси дурӣ аз раҳмати Худо мегардад.
• Пайвандии хешовандон ва некӣ ба дигарон дар ислом аҳамияти бузург дорад ва буридани он аз гуноҳҳои кабира аст.
• Фасод дар замин на танҳо бо зулму ҷиноят, балки бо гуноҳу нофармонӣ низ ба вуҷуд меояд, ва инсон бояд аз он парҳез кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки саранҷоми бадбахтон дар охират хорӣ ва азоб аст, ва ин боиси тарсу ҳарос аз гуноҳ ва рағбат ба некӣ мегардад.
• Ислом дини пайвандӣ, вафо ва ислоҳ аст, на дини буридан ва фасод; пас биёед ба ин сифатҳои некӯ ороста шавем ва аз сифатҳои бадбахтон дурӣ ҷӯем.