Surat Ibrahim — Ayat 5

Tegese Tembung-tembung kang Perlu Dijelasake:

• آيَاتِنَا (āyātinā): tanda-tanda kekuwasané Allah, yaiku mukjizat-mukjizat kang diwenehake marang Nabi Musa, kayata teken, tangan kang putih mencorong, lan sangang mukjizat liyané.
• الظُّلُمَاتِ (aẓ-ẓulumāt): pepeteng, tegesé kekafiran, kebodohan, lan kesasar.
• النُّورِ (an-nūr): cahya, tegesé iman, ilmu, lan pituduh.
• أَيَّامِ اللَّهِ (ayyāmillāh): dina-dina Allah, yaiku kedadeyan-kedadeyan gedhe kang wis dialami dening umat-umat kepungkur, awujud nikmat lan siksa saka Allah.
• صَبَّارٍ (ṣabbār): wong kang sabar banget, kuwat nanggung pacoban lan tabah ing dalan taat.
• شَكُورٍ (syakūr): wong kang akeh syukure, tansah ngrumat nikmat lan matur panuwun marang Allah.

Tafsir Ayat:

Allah SWT wis ngandhakake kanthi tenanan yen Panjenengane wis ngutus Nabi Musa a.s. marang Bani Israil, kanthi dikanthi mukjizat-mukjizat kang nuduhake yen dheweke iku pancen utusan Allah. Mukjizat-mukjizat mau kayata teken kang bisa dadi ula, tangan kang metu putih mencorong, lan liya-liyane. Kabeh mau dadi bukti kang cetha yen Nabi Musa iku bener-bener diutus dening Allah.

Tugas kang diwenehake marang Nabi Musa yaiku supaya ngajak kaumé metu saka pepeteng menyang cahya. Pepeteng kang dimaksud yaiku kekafiran, kebodohan, lan kesasar. Dene cahya yaiku iman marang Allah, ilmu kang migunani, lan pituduh kang bener. Dadi, Nabi Musa diutus kanggo nggawa kaumé saka urip kang peteng ndhedhet menyang urip kang padhang lan terang.

Salajengipun, Allah mrentahake marang Nabi Musa supaya ngelingake kaumé bab dina-dina Allah, yaiku kedadeyan-kedadeyan gedhe kang wis kelakon ing jaman kepungkur. Ana kang awujud nikmat, kayata kaslametan saka para mungsuh lan kamardikan saka perbudakan. Ana uga kang awujud siksa, kayata azab kang nempuh umat-umat kang maido marang rasul-rasule. Kabeh mau dieling-elingake supaya Bani Israil bisa njupuk pelajaran lan ora ngulangi kesalahane umat-umat sadurunge.

Saktemene, ing kabeh kedadeyan mau ana tanda-tanda lan pelajaran kang gedhe banget. Nanging ora kabeh wong bisa njupuk pelajaran saka iku. Mung wong kang duwe sifat sabar lan syukur kang bisa njupuk manfaat saka pelajaran kasebut. Wong kang sabar yaiku wong kang kuwat nanggung pacoban, tabah ing dalan taat, lan ora gampang nyerah nalika ngadhepi kesulitan. Dene wong kang syukur yaiku wong kang tansah ngrumat nikmat saka Allah lan matur panuwun marang Panjenengane. Wong loro iki kang bakal bisa njupuk pelajaran saka kedadeyan-kedadeyan kang wis kelakon ing jaman kepungkur.

Faedah-faedah kang Bisa Dijupuk:

1. Allah iku tansah paring pituduh marang manungsa. Kanthi ngutus para rasul lan paring mukjizat, Allah nuduhake yen Panjenengane ora ninggalake manungsa ing pepeteng, nanging tansah paring pituduh supaya manungsa bisa urip ing dalan kang bener.
2. Iman iku cahya kang madhangi urip. Saka ayat iki kita ngerti yen metu saka kekafiran lan mlebu ing iman iku kaya metu saka pepeteng menyang cahya. Iman ndadekake urip dadi luwih terang, luwih tentrem, lan luwih migunani.
3. Ngeling-eling sejarah iku penting banget. Kanthi ngelingake dina-dina Allah, kita diajari supaya njupuk pelajaran saka kedadeyan-kedadeyan kepungkur. Umat kang taat bakal oleh nikmat, dene umat kang maido bakal oleh siksa. Iki dadi pepeling supaya kita tansah ing dalan kang bener.
4. Sabar lan syukur iku kunci urip kang berkah. Wong kang sabar bakal kuwat ngadhepi pacoban, lan wong kang syukur bakal tansah rumangsa cukup lan matur panuwun. Loro sifat iki kang bakal ndadekake urip kita luwih tentrem lan luwih cedhak marang Allah.
5. Islam iku agama kang gampang lan kebak berkah. Saka ayat iki kita bisa ngerti yen Islam ora mung ngandhut aturan, nanging uga paring pituduh supaya manungsa bisa urip luwih apik. Kanthi sabar lan syukur, kita bisa ngrasakake kaendahan lan berkah saka agama iki.