Surah An-Nahl — Talata 25

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Awzārahum – ang kanilang mga kasalanan at mga pabigat.
• Kāmilah – ganap at walang bawas.
• Yudillūnahum – inililigaw nila sila (mula sa tamang landas).
• Sā'a mā yazirūn – kay sagwa ng kanilang dinadala (na kasalanan).

Paliwanag ng Talata:

Ang talatang ito ay naglalahad ng kinahinatnan ng mga mapagkunwari at mga tagapag-akay sa kamalian. Sila ay magdadala sa Araw ng Pagkabuhay ng kanilang sariling mga kasalanan nang buo at walang kabawasan — walang anumang makapagpapagaan sa kanila nito. Bukod pa rito, sila ay magdadala rin ng bahagi ng mga kasalanan ng mga taong kanilang iniligaw mula sa landas ng Islam, sa pamamagitan ng kanilang maling panawagan at mga kasinungalingang kanilang itinuro, nang hindi nababawasan ang kasalanan ng mga sumunod sa kanila. Ito ay dahil sila ang naging dahilan ng pagkaligaw ng mga iyon. Tunay ngang napakasama at napakabigat ng kanilang dadalhin — isang pasanin ng kasalanan na magpapabigat sa kanila sa Araw ng Paghuhukom, at sila ay papasok sa Apoy dahil dito.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang sinumang mag-akay sa iba tungo sa kasalanan o kamalian ay may pananagutan hindi lamang sa kanyang sariling kasalanan, kundi maging sa kasalanan ng mga sumunod sa kanya — isang babala sa bawat isa na maging maingat sa kanyang mga sinasabi at itinuturo.
2. Ang kabigatan ng pananagutan sa Araw ng Paghuhukom ay hindi nababawasan ng anumang mga pagsubok o mabubuting gawa na ginawa ng isang tao kung siya ay nanatili sa kamalian at pagliligaw sa iba.
3. Ang pagtawag tungo sa kabutihan at tamang landas ay isang malaking gantimpala, samantalang ang pagtawag tungo sa kasamaan ay isang malaking kapahamakan — kaya't dapat piliin ng bawat isa ang magiging tungkulin niya sa lipunan.
4. Ang talatang ito ay nagpapakita ng katarungan ng Allah: walang sinuman ang magdadala ng kasalanan ng iba nang buo, ngunit ang nag-akay sa kamalian ay may pananagutan dahil siya ang naging dahilan ng pagkaligaw ng iba — isang katarungang ganap at walang paglabag.
5. Ang pag-iisip sa bigat ng pasanin sa Araw ng Pagkabuhay ay nagtutulak sa tao na magsisi, magbalik-loob sa Allah, at ituwid ang kanyang mga gawain bago pa man dumating ang araw na iyon.