Сураи Ан-Нахль — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

• وَاصِبًا — доимӣ, ҳамешагӣ, беинқитоъ.
• الدِّينُ — дар ин ҷо ба маънои итоат, бандаги ва ихлос аст.
• تَتَّقُونَ — метарсед, парҳез мекунед (яъне аз касе дигар метарсед ва ӯро ба худоӣ мегиред).

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ҳар чизе дар осмонҳо ва замин аст, аз они Ӯст — ҳам аз ҷиҳати офариниш, ҳам аз ҷиҳати моликият ва ҳам аз ҷиҳати идора кардан. Ҳамаи махлуқот бандагони Ӯ ҳастанд ва Ӯ бар ҳама чиз тавоно аст. Пас аз он мефармояд, ки итоат, бандаги ва ихлоси холис танҳо барои Ӯст ва ин итоат бояд доимӣ ва беинқитоъ бошад, на мисли он ки гоҳе барои Ӯ ва гоҳе барои дигарон бошад. Сипас бо саволи инкорӣ мепурсад: оё шумо аз ғайри Худо метарсед ва ӯро ба худоӣ мегиред?! Ҳол он ки ҳама чиз дар дасти Ӯст ва танҳо Ӯ сазовори тарс ва парҳез аст. Пас бояд танҳо аз Ӯ битарсед ва танҳо Ӯро бандаги кунед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳама чизро аз они Худо бидонем ва дар дил ба ғайри Ӯ умед набандадем.
• Нишон медиҳад, ки ибодат ва итоат бояд холисона ва доимӣ барои Худо бошад, на гоҳе барои Ӯ ва гоҳе барои дигарон.
• Моро огоҳ мекунад, ки тарс ва парҳез танҳо аз Худо бошад, на аз махлуқот; зеро ҳамаи махлуқот зери қудрати Ӯ ҳастанд.
• Ин оят дилро ба тавҳид ва ихлос наздик мекунад ва бандаро аз ширк ва дудилагӣ дур месозад.
• Ва дар ниҳоят, ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар гуна бандаги ва дуо бояд ба сӯи Худованди ягона равона шавад, ки Ӯ ҳамеша наздик ва муҷиб аст.