Сураи Ан-Нахль — Оят 53

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «نِعْمَةٍ»: неъмат, яъне ҳар гуна некӣ ва бартарие, ки ба инсон мерасад — хоҳ динӣ бошад, хоҳ дунёӣ, монанди ҳидоят, саломатӣ, ризқу фарзанд.
• «الضُّرُّ»: зарар, бало, беморӣ, қаҳтӣ ва ҳар гуна душворӣ.
• «تَجْأَرُونَ»: овоз баланд карда дуо кардан, зорӣ кардан ва тазарруъ намудан ба Худо.

1. Тафсири оят:

Ҳар неъмате, ки ба шумо мерасад — чи неъмати ҳидоят ва имон, чи саломатии бадан, чи фарохии ризқ ва фарзанд, ва чи дигар неъматҳо — ҳама аз ҷониби Аллоҳи ягона аст, на аз каси дигар. Ӯст, ки ин неъматҳоро ба шумо ато мекунад ва касе ҷуз Ӯ тавони бахшидани онҳоро надорад. Сипас, ҳангоме ки ба шумо зарар, беморӣ, қаҳтӣ ё дигар балое мерасад, шумо танҳо ба сӯи Ӯ рӯ меоваред ва бо зорӣ ва илтиҷо дуо мекунед, то ки Ӯ бало ва душвориро аз шумо дур созад. Пас, касе ки неъматҳоро мебахшад ва балоҳоро бартараф мекунад, ҳамон Ӯст, ки сазовори парастиш аст, танҳо ва бе шарик.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ҳар неъмате, ки дорад, аз Аллоҳ аст; бинобар ин бояд ҳамеша шукргузор бошад ва неъматҳоро ба каси дигар нисбат надиҳад.
• Ҳангоми дучор шудан ба душворӣ ва бало, инсон бояд танҳо ба Аллоҳ рӯ оварад ва аз Ӯ мадад бихоҳад, на аз махлуқот.
• Ин оят муҳаббати инсонро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Аллоҳ ҳамеша бо бандагонаш меҳрубон аст: неъмат медиҳад ва дар вақти душворӣ дуоро қабул мекунад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон таваҳҳидро дар амал зоҳир кунад: дар хушӣ шукр ва дар сахтӣ дуо танҳо ба Аллоҳ.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки табиати инсон ҳангоми бало ба сӯи Худо рӯ меоварад; пас бояд ин рӯоварӣ ҳамешагӣ ва ихлоснокона бошад, на танҳо дар вақти мушкилӣ.