Сураи Аль-Исра — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تُسَبِّحُ — пок медоранд, тасбеҳ мегӯянд, яъне Худоро аз ҳар айбу нуқсон пок мешуморанд.
• السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ — ҳафт осмони ҳафтгона.
• مَن فِيهِنَّ — ҳар он чӣ дар осмонҳову замин аст, аз фариштагон, инсонҳо ва ҷинҳо.
• يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ — тасбеҳ мегӯяд ҳамроҳ бо ситоиш ва ҳамди Худо.
• لَا تَفْقَهُونَ — намефаҳмед, дарк намекунед.
• حَلِيمًا — Бурдбор, ки ба бандагони гунаҳгор фавран азоб намефиристад.
• غَفُورًا — Омурзанда, ки тавбакунандагонро мебахшад.

1. Тафсири оят:

Ҳафт осмони ҳафтгона ва замин ва ҳар он чӣ дар онҳост, Худованди Мутаолро аз ҳар айбу нуқсон пок мешуморанд ва ба ситоишу ҳамди Ӯ тасбеҳ мегӯянд. Ҳеҷ чизе дар ин ҷаҳони вуҷуд нест, магар он ки Худоро пок мешуморад ва Ӯро ситоиш мекунад — хоҳ ҷондор бошад, хоҳ беҷон, то ба дараҷае ки садои ҷарини дар ҳам тасбеҳи Худост. Аммо шумо, эй мардум, тасбеҳи онҳоро намефаҳмед, зеро тасбеҳи онҳо ба забони шумо нест ва шумо танҳо тасбеҳи касеро мефаҳмед, ки бо забони шумо тасбеҳ мегӯяд. Ба ростӣ, Худованд Бурдбор аст ва ба бандагони гунаҳгор фавран азоб намефиристад, то шояд онҳо тавба кунанд, ва Омурзанда аст барои касоне, ки ба сӯи Ӯ тавба мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тамоми олам — осмонҳо, замин ва ҳар чӣ дар онҳост — ба тасбеҳи Худо машғуланд. Ин ҳақиқат дили инсонро ба бузургии Худованд ва ягонагии Ӯ наздик мекунад.
• Ҳар чизе, ки дар олам вуҷуд дорад, Худоро ситоиш мекунад, ҳатто беҷонҳо. Ин ба мо меомӯзад, ки тамоми махлуқот дар итоати Худо ҳастанд ва инсон бояд аз онҳо ибрат гирад.
• Он ки мо тасбеҳи махлуқоти дигарро намефаҳмем, нишон медиҳад, ки дониши мо маҳдуд аст ва Худованд донои ҳама чиз аст. Ин ба мо фурӯтанӣ ва тавозуъро таълим медиҳад.
• Зикри сифатҳои «Ҳалим» ва «Ғафур» дар охири оят ба мо умед мебахшад, ки Худованд бурдбор ва омурзанда аст ва ҳеҷ гоҳ аз тавба кардан дер намекунад.
• Ин оят моро ба зикру тасбеҳи Худо ташвиқ мекунад, зеро тамоми олам дар тасбеҳи Ӯст ва мо ҳам бояд дар ин сафи бузург ҷой гирем.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро ба андӯҳгирӣ ва тафаккур дар бораи бузургии Худо ва неъматҳои Ӯ водор мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.