Сураи Аль-Исра — Оят 43

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «سُبْحَانَهُ»: покӣ ва покизагӣ аз ҳар айбу нуқсон барои Худованд.

— «تَعَالَىٰ»: баландтар ва болотар аст.

— «عَمَّا يَقُولُونَ»: аз он чӣ онҳо мегӯянд.

— «عُلُوًّا كَبِيرًا»: баландии бузург ва дурӣ аз суханони ботил.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол аз ҳар он чӣ мушрикон дар бораи Ӯ мегӯянд, пок ва муназзаҳ аст. Ӯ аз суханони ношоиста ва тавсифҳои ботиле, ки ба Ӯ нисбат медиҳанд, ба куллӣ болотар ва дуртар аст. Ин покӣ ва баландӣ на танҳо як покии оддӣ, балки баландии бузург ва беандоза аст, ки ҳеҷ чиз ба он намерасад. Худованд аз ҳар гуна шарик, фарзанд, заъф ва нуқсон пок аст ва суханони кофирон ҳеҷ гуна нуқсе ба зоти муқаддаси Ӯ ворид намекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки Худовандро аз ҳар сухани ботил ва тавсифи носавоб пок бидонем ва Ӯро бо сифатҳои камол тавсиф кунем.

— Покиза донистани Худованд аз ҳар айб ва нуқсон, имонро дар дил қавӣ мегардонад ва бандаро ба тавҳид наздик мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки суханони мардум ҳар қадар ботил бошанд ҳам, ба зоти Худованд ҳеҷ зараре намерасонанд; Ӯ ҳамеша баланд ва бузург аст.

— Мусалмонон бояд аз гуфтани суханони беасос дар бораи Худованд ва дини Ӯ парҳез кунанд ва забонро аз ҳар сухани ношоиста нигаҳ доранд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми шунидани суханони ботил дар бораи Худованд, бо дил ва забон покии Ӯро эълон кунем ва ба Ӯ паноҳ барем.

— Дар ин оят тасаллие барои муъминон аст, ки агар кофирон суханони носавоб гӯянд, Худованд аз онҳо пок аст ва ҳақиқат ҳамеша болотар мемонад.