Сураи Аль-Исра — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

• حِجَابًا: парда, монеа.
• مَّسْتُورًا: пӯшида, пинҳонкунанда.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки ту — эй Паёмбар — Қуръон мехонӣ ва ин кофирон суханони онро мешунаванд, Мо миёни ту ва байни онҳое ки ба рӯзи қиёмат бовар надоранд, пардаи пӯшидае қарор медиҳем, ки ақлу дили онҳоро аз фаҳмидани Қуръон бозмедорад. Ин парда ҷазои онҳост барои куфру инкори худ ва рӯй гардонданашон аз ҳақиқат. Онҳо суханони Қуръонро мешунаванд, аммо маънӣ ва ҳикмати он ба дилҳояшон намерасад, зеро худхоҳӣ ва кибри онҳо монеи қабули ҳақ гардидааст. Ҳамчунин ривоят шудааст, ки мушрикон Паёмбарро ҳангоми намозу тиловат озор медоданд ва ҳатто Умму Ҷаҳл бо санг омад, то сари он Ҳазратро бикӯбад, вале ӯро надид; пас ин оят нозил шуд, ки Мо миёни ту ва онҳо пардае пӯшида гузоштем — пардае бар дилҳои онҳо, ки онҳоро аз фаҳмидани Қуръон бозмедорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон каломи Худост ва фаҳмидани он неъматест, ки Худованд ба бандагони солеҳ медиҳад; касе ки аз ҳақ рӯй мегардонад, аз ин неъмат маҳрум мемонад.
• Илми Худо ва қудрати Ӯ болотар аз ҳама чиз аст; Ӯ метавонад дилҳоро аз фаҳмидан боздорад ва ё кушояду равшан созад.
• Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с.а.с.) ва муъминон аст, ки агар кофирон суханони ҳақро қабул накунанд, ин аз сабаби монеаест, ки худи онҳо бо куфру кибри худ ба вуҷуд овардаанд, на аз камбуди даъват.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне ки бо дили кушоду нияти пок ба он рӯ меоранд; пас бояд бо ихлос ва тавозуъ ба тиловату тафаккур дар он пардозем, то аз файзу баракаташ баҳраманд гардем.