Сураи Аль-Исра — Оят 46

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَكِنَّةً — ғилофҳо, пардаҳо, рӯпӯшҳо (ҷамъи "кинон").
• يَفْقَهُوهُ — онро бифаҳманд, дарк кунанд.
• وَقْرًا — вазнинӣ, гӯшвазнинӣ, каронӣ.
• وَلَّوْا — рӯй гардонданд, бозгаштанд.
• أَدْبَارِهِمْ — пуштҳои онҳо, қафоҳои онҳо.
• نُفُورًا — гурезон, рӯйгардон, дуршаванда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки бар дилҳои мушрикон пардаҳо ва ғилофҳо гузоштааст, то Қуръонро дарк накунанд ва маънои онро нафаҳманд. Ин пардаҳо на аз он сабаб аст, ки Худо ба онҳо зулм кардааст, балки сабаби он ин аст, ки худи онҳо ҳақро рад карданд ва ба куфру саркашӣ рӯ оварданд, бинобар ин Худо дилҳои онҳоро мӯҳр зад ва онҳоро аз фаҳмидани ҳидоят маҳрум сохт. Ҳамчунин дар гӯшҳои онҳо вазнинӣ ва каронӣ гузоштааст, то сухани ҳақро шунаванд, аммо аз он баҳра нагиранд ва ба он гӯш надиҳанд.

Сипас Худованд мефармояд: ҳангоме ки ту — эй Паёмбар — Парвардигори худро дар Қуръон ба ягонагӣ ёд мекунӣ ва танҳо Ӯро ба парастиш даъват менамоӣ, бидуни он ки бутҳои сохтаи онҳоро зикр кунӣ, онҳо аз сухани ту рӯй мегардонанд ва ба қафо бозмегарданд, дар ҳоле ки аз тавҳид ва ихлос барои Худо гурезанд ва аз он дурӣ меҷӯянд. Ин рафтори онҳо аз сабаби кибру ғурур ва худписандии онҳост, ки намехоҳанд Худоро ба ягонагӣ дар ибодат бипазиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят ва фаҳмидани Қуръон неъматест аз ҷониби Худо, ва касе ки ба ҳақ рӯй намеорад, Худо дилашро аз фаҳмидани он бозмедорад.
• Қуръон барои касе ки бо дили кушод ва нияти пок ба он гӯш диҳад, сарчашмаи ҳидоят ва нур аст, аммо барои саркашон ва мутакаббирон воситаи ҳуҷҷат ва далел аст.
• Даъвати тавҳид — ягонагӣ барои Худо — асоси дини ислом аст, ва ҳар касе ки аз ин даъват гурезаду рӯй гардонад, ӯ аз роҳи рост дур шудааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили ҳозир ва гӯши шунаво бихонем ва бифаҳмем, то аз неъмати ҳидоят маҳрум нашавем.
• Инчунин моро огоҳ мекунад, ки кибру ғурур ва худписандӣ метавонад монеи пазириши ҳақ шавад, пас бояд аз ин сифатҳо дурӣ ҷӯем ва фурӯтан бошем.
• Дар ин оят тасаллӣ барои даъваткунандагон аст, ки агар мардум аз даъвати онҳо рӯй гардонанд, ин на аз камбуди даъват аст, балки сабаби он дар дилҳои худи онҳост, ва Худо бар ҳама чиз огоҳ аст.