Сураи Аль-Исра — Оят 64

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• وَاسْتَفْزِزْ: сабук бишумур, ба гуноҳ тела деҳ, ба ҳаракат овар.
• بِصَوْتِكَ: бо овози худ, яъне бо васваса ва даъвати ба гуноҳ.
• وَأَجْلِبْ: ҷамъ кун, бирон, бо ҳамлаи худ биёр.
• بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ: бо аспсаворон ва пиёдагони худ, яъне бо тамоми қуввату ҳилаҳоят.
• وَشَارِكْهُمْ: дар онҳо шарик шав, бо онҳо ҳамроҳ шав.
• غُرُورًا: фиреби холӣ, ваъдаи дурӯғин.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят ба шайтон хитоб мекунад ва мефармояд: Ҳар касеро аз фарзандони Одам, ки метавонӣ, бо овози худ — яъне бо васваса ва даъвати ба гуноҳ — ба ҳаракат овар ва аз роҳи рост бигардон. Тамоми қуввату лашкари худро, хоҳ аспсавор ва хоҳ пиёда, бар онҳо бирон ва ҳар ҳилаву макрро, ки дар тавон дорӣ, ба кор бар, то онҳоро гумроҳ созӣ. Дар молҳои онҳо шарик шав — бо роҳи ҳаром, монанди рибо, ғасб ва дигар касбҳои нопок; ва дар фарзандони онҳо шарик шав — бо роҳи зино, бо нисбат додани фарзанд ба ғайри падар, бо номгузории онҳо ба номи ғайри Худо ва бо гумроҳ кардани онҳо аз роҳи ҳақ. Ва ба онҳо ваъдаҳои дурӯғин деҳ, ки ҳеҷ гоҳ ба амал намеоянд. Аммо бидон, ки ҳамаи ваъдаҳои шайтон фиребу найранг аст ва ҳеҷ фоидае ба онҳо намерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки шайтон душмани ошкори инсон аст ва бо тамоми қувваташ мекӯшад, ки ӯро аз роҳи рост бигардонад.
• Инсон бояд ҳушёр бошад ва ба васвасаҳои шайтон гӯш надиҳад, зеро ҳамаи ваъдаҳои ӯ дурӯғу фиреб аст.
• Худованди Таъоло ба бандагони худ имкон медиҳад, ки дар муқобили шайтон муқовимат кунанд ва Ӯ ҳамеша ҳомии бандагони солеҳ аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки молу фарзанди худро аз роҳҳои ҳаром ва нопок нигоҳ дорем ва онҳоро дар роҳи Худо тарбия кунем.
• Ваъдаҳои Худо ҳаққанд ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешаванд, дар ҳоле ки ваъдаҳои шайтон танҳо фиребу гумроҳӣ аст. Пас бояд ба ваъдаҳои Худо такя кунем ва аз ваъдаҳои шайтон дурӣ ҷӯем.