Сураи Аль-Кахф — Оят 101

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• غِطَاء — парда, рӯйпӯш, ҳиҷоб.
• ذِكْرِي — ёдоварии Ман, яъне Қуръон ва имон ба он.
• لَا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعًا — қодир набуданд ба шунидан, яъне гӯшҳояшон аз шунидани ҳақ маҳрум буд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи кофироне сухан мегӯяд, ки дар дунё чашмони дилашон аз ёдоварии Худо пӯшида буд. Пардае бар биноишон афтода буд, ки оёти Худоро намедиданд ва аз роҳи имон ба Ӯ ва ба паёмбараш ғофил монда буданд. Онҳо на танҳо чашми зоҳирӣ, балки бинои ботинӣ ва дили худро низ аз дидани ҳақиқат маҳрум карда буданд. Ҳамчунин онҳо қодир набуданд, ки оёти Худоро бо қабул ва итоат бишнаванд; гӯшҳояшон аз шунидани сухани ҳақ ва пазируфтани он фарсӯда ва сангин буд. Гӯё онҳо гӯш надоштанд, зеро намехостанд ҳақро бишнаванд ва ба он гардан намегузоштанд. Ин ҳолат натиҷаи ғафлат ва саркашии онҳо дар дунё буд, ки дар охират ба дӯзах ронда шуданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон ва ёдоварии Худо нури дил аст; ҳар кас аз он рӯй гардонад, дилаш дар торикӣ мемонад.
• Инсон бояд чашми дил ва гӯши худро барои шунидани ҳақ кушояд, то аз роҳи ҳидоят маҳрум нашавад.
• Ғафлат ва саркашӣ сабаби маҳрумият аз имон аст, набудани қобилият нест; Худо ба ҳама имкони ҳидоятро додааст.
• Қуръон даъвати раҳмат аст; касе ки ба он гӯш диҳад ва бипазирад, ба саодати дунявӣ ва ухравӣ мерасад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба ёди Худо бошем, оёти Ӯро бибинем ва бишнавем, то дилҳоямон равшан ва аз ғафлат дур монад.