Сураи Аль-Кахф — Оят 100

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «وَ»: ҳарфи атоф, ба маънои «ва».

— «عَرَضْنَا»: аз решаи «عَرْض» ба маънои нишон додан, ошкор кардан, пеш намудан.

— «جَهَنَّمَ»: номи оташи дӯзах, ҷои азобу сазои кофирон.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «لِّلْكَافِرِينَ»: барои кофирон, яъне онҳое, ки ба Худо ва паёмбарон имон наоварданд.

— «عَرْضًا»: масдари таъкидӣ, ба маънои нишон додани возеҳу равшан.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат Худованди мутаъол ҷаҳаннамро барои кофирон ошкоро ва равшан нишон медиҳад. Ин нишон додан ба гунаест, ки ҳеҷ шубҳа ва пинҳонӣ дар он намемонад; онҳо оташи дӯзахро бо чашмони худ мебинанд ва аз наздик мушоҳида мекунанд. Ин манзара барои онҳост, то сазои амалҳои бади худро бибинанд ва бидонанд, ки ҷои онҳо ҳамин ҷост. Ин оят бори дигар ҳақиқати рӯзи қиёмат ва адолати Худоро ба ёд меорад, ки ҳар кас сазои амали худро хоҳад дид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ чиз аз назари Худо пинҳон намемонад.

— Худованд одил аст ва ҳар амал — нек ё бад — сазои худро дорад.

— Ин оят одамонро ташвиқ мекунад, ки аз роҳи куфру инкор дурӣ ҷӯянд ва ба сӯи имон ва тоъат рӯ оваранд.

— Қуръон бо чунин тасвирҳои равшан дилҳоро бедор мекунад ва одамро ба андеша дар бораи оқибати худ водор месозад.

— Ин оят раҳмати Худоро низ ба ёд меорад: пеш аз азоб, Худо одамонро огоҳ мекунад, то тавба кунанд ва наҷот ёбанд.