Сураи Аль-Кахф — Оят 102

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «أَفَحَسِبَ»: оё гумон кард? Ин ҳамзаи истифҳом барои инкор ва таъаҷҷуб аст.
• «عِبَادِي»: бандагони Ман, ки дар ин ҷо мақсуд фариштагон, Исо, Узайр ва шайтонҳо мебошанд, ки кофирон онҳоро ба ҷои Худо парастиш карданд.
• «أَوْلِيَاءَ»: сарпарастон, ёварон ва маъбудони дигар.
• «أَعْتَدْنَا»: омода кардем, муҳайё сохтем.
• «نُزُلًا»: ҷои фуруд омадан, манзил ва ҷои истиқомат, ки барои меҳмон омода мешавад.

1. Тафсири оят:

Оё онҳое, ки ба Худо куфр варзиданд, гумон мекунанд, ки метавонанд бандагони Маро — аз қабили фариштагон, Исо, Узайр ва шайтонҳо — ба ҷои Ман ба худ сарпараст ва маъбуд бигиранд? Оё онҳо фикр мекунанд, ки ин кор ба онҳо фоида мерасонад ё аз азоби Ман наҷот медиҳад? Ҳаргиз чунин нест! Мо ҷаҳаннамро барои кофирон ҳамчун манзил ва ҷои истиқомат омода кардаем, мисли он ки барои меҳмон ҷои фуруд омадан муҳайё месозанд. Ин оят ботил будани ширк ва бутпарастиро равшан месозад ва нишон медиҳад, ки паноҳ бурдан ба ғайри Худо на фоида дорад ва на аз азоб наҷот медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят равшан месозад, ки танҳо Худованд сазовори ибодат ва паноҳ бурдан аст ва ҳеҷ махлуқ наметавонад ба ҷои Ӯ сарпараст қарор гирад.
• Қуръон бо сухани қатъӣ ва далелҳои равшан роҳи ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва инсонро аз гумроҳӣ нигоҳ медорад.
• Дар ин оят раҳмати Худо ва адолати Ӯ зоҳир мешавад: барои кофирон ҷазои одилона омода аст, вале барои муъминон роҳи наҷот кушода аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки танҳо ба Худо таваккул кунем, аз ширк дурӣ ҷӯем ва бо ихлос ба Ӯ ибодат намоем.
• Қуръон китобест, ки ҳақиқатро баён мекунад ва инсонро ба сӯи некӣ ва саодати абадӣ ҳидоят менамояд; пас биёед ба он гӯш диҳем ва аз он пайравӣ кунем.