Сураи Аль-Кахф — Оят 105

1. Маъонии калимаҳо:

• أُولَٰئِكَ: онҳо, ин гурӯҳ.
• كَفَرُوا: инкор карданд, бовар накарданд.
• بِآيَاتِ رَبِّهِمْ: ба оятҳои Парвардигорашон.
• وَلِقَائِهِ: ва ба вохӯрӣ бо Ӯ (яъне ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб).
• فَحَبِطَتْ: пас ботил шуд, бесамар гардид.
• أَعْمَالُهُمْ: аъмоли онҳо, кирдорҳояшон.
• فَلَا نُقِيمُ: пас барпо намекунем, эътибор намедиҳем.
• وَزْنًا: вазн, андоза, қадру қимат.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки дар дунё ба оятҳои Парвардигорашон — яъне нишонаҳое, ки ба ягонагии Худо ва ростӣ будани паёмбарон далолат мекунанд — инкор карданд ва бовар накарданд. Онҳо инчунин вохӯрӣ бо Худоро дар рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби охиратро рад карданд. Ба сабаби ҳамин куфру инкорашон тамоми аъмоли некӣ ва кӯшишҳои онҳо дар дунё бесамар ва ботил гардид, зеро амали нек бе имон арзиш надорад ва подоше ба он дода намешавад.

Сипас Худои Таоло мефармояд, ки дар рӯзи қиёмат барои онҳо ҳеҷ вазну қадре барпо намекунад ва онҳоро эътибор намедиҳад. Яъне онҳо дар пешгоҳи Худо дар он рӯз ҳеҷ арзишу манзалате надоранд ва ба ҳеҷ андоза ба онҳо эътибор дода намешавад. Ин ба он маъност, ки онҳо дар он рӯз хор ва сарнагун хоҳанд буд ва ҳеҷ некӣ ва савобиро дар тарозуи аъмолашон нахоҳанд ёфт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки имон ба Худо ва рӯзи қиёмат асоси қабули аъмол аст. Агар касе ба Худо ва охират бовар надошта бошад, ҳатто аъмоли зоҳиран некаш низ арзише надорад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки куфр ва инкори оятҳои Худо метавонад тамоми кӯшишҳои инсонро дар дунё бесамар гардонад, бинобар ин бояд ҳамеша ба фикри ҳифзи имон ва боварии худ бошем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки қадру арзиши инсон дар пешгоҳи Худо бо имон ва амали солеҳ аст, на бо молу ҷоҳу манзалати дунёӣ. Дар рӯзи қиёмат танҳо имон ва амали нек аст, ки ба инсон вазну қимат мебахшад.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, то ки пеш аз он ки аъмолашон ботил гардад, имон ва амали солеҳро дар худ мустаҳкам намоем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо ёдовар мешавад, ки дунёи фонӣ аст ва ҳамаи аъмоли мо дар рӯзи қиёмат баррасӣ хоҳад шуд, бинобар ин бояд ҳамеша ба фикри охирати худ бошем ва аз Худо тавфиқи имон ва амали солеҳ бихоҳем.