Сураи Аль-Кахф — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ: магар ин ки Худо бихоҳад — яъне баста кардани сухан ба хостаи Худованд.
• وَاذْكُر رَّبَّكَ: ва Парвардигоратро ёд кун.
• إِذَا نَسِيتَ: ҳангоме ки фаромӯш кардӣ.
• عَسَىٰ: шояд, умед аст.
• يَهْدِيَنِ: маро роҳнамоӣ кунад.
• رَشَدًا: роҳи дуруст, ҳидоят ва савоб.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд ба бандагонаш таълим медиҳад, ки ҳангоми ният кардани коре барои оянда набояд қатъӣ бигӯянд, ки фардо ин корро мекунам, балки бояд бигӯянд: «Агар Худо бихоҳад». Яъне сухани худро ба хостаи Парвардигор вобаста кунанд ва бигӯянд: «Ин корро фардо, иншоаллоҳ, анҷом медиҳам».

Сипас Худованд мефармояд: агар ту фаромӯш кардӣ, ки «иншоаллоҳ» бигӯӣ, пас Парвардигоратро ёд кун ва ҳамон лаҳза бигӯ: «Иншоаллоҳ». Зеро зикри Худо сабаби аз байн рафтани фаромӯшӣ ва ба ёд овардани Парвардигор мегардад.

Баъд аз он Худованд ба бандааш таълим медиҳад, ки бигӯяд: «Умедворам, ки Парвардигорам маро ба роҳе наздиктар аз ин ба ҳидоят ва савоб роҳнамоӣ кунад». Яъне ҳар гоҳ инсон чизеро фаромӯш кард ё хатое содир намуд, бояд аз Худо тавфиқ пурсад, ки ӯро ба роҳи дурусттар ва беҳтар ҳидоят намояд ва дар корҳояш ба Ӯ таваккал кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳамаи корҳо ба хостаи Худованд таваккал кунем ва ҳеҷ гоҳ худро соҳиби қудрати мутлақ надонем.
• Зикри Худо ва гуфтани «иншоаллоҳ» сабаби баракат ва дурустии корҳо мегардад.
• Агар инсон чизеро фаромӯш кард, бояд фавран Худоро ёд кунад ва аз Ӯ мадад пурсад.
• Ҳамеша бояд аз Худованд тавфиқ ва ҳидоят талаб кард, то ба роҳи рост ва савоб раҳнамоӣ шавем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини осонӣ ва раҳмат аст ва ба инсон роҳи дурусти зиндагиро таълим медиҳад.