Сураи Аль-Кахф — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «وَلَبِثُوا»: яъне монданд, истоданд, таваққуф карданд.

— «كَهْفِهِمْ»: ғори онҳо, мағораи онҳо.

— «ثَلَاثَ مِائَةٍ سِنِينَ»: сесад сол.

— «وَازْدَادُوا تِسْعًا»: ва нӯҳ сол бар он афзуданд, яъне сесад ва нӯҳ сол.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки ҷавонони асҳоби Каҳф дар ғори худ сесад ва нӯҳ сол монданд. Онҳо дар ҳолате буданд, ки зинда буданд, вале дар хоб қарор доштанд, ва аз ин муддати тӯлонӣ огоҳ набуданд. Ин муддат аз ҷониби Худои таъоло муайян шуда буд ва ҳеҷ кас аз он огоҳ набуд, то ки қудрати Худо барои мардум равшан гардад. Ин ҳодиса далели возеҳи қудрати Худованд бар зинда нигоҳ доштани инсон ва тағйир додани ҳолатҳост, ки Ӯ метавонад инсонро солҳои зиёд дар хоб нигоҳ дорад, бидуни он ки осебе ба ӯ расад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз қодир аст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

— Мӯъҷизаҳои Худо дар таърих сабаби афзун шудани имон ва яқин мегарданд.

— Инсон бояд ба қудрати Худо бовар кунад ва аз ҳодисаҳои ғайриоддӣ барои тақвияти имон истифода барад.

— Қуръон ҳодисаҳои воқеиро бо дақиқӣ баён мекунад, ки ин далели ҳақ будани он аст.

— Сабр ва таваккул ба Худо дар ҳолатҳои душвор сабаби наҷот ва раҳмат мегардад, чунон ки асҳоби Каҳф наҷот ёфтанд.