سوره کهف — آیه 43

معانی کلمات:

• فِئَةٌ: گروه و جماعتی که برای یاری و دفاع گرد هم آیند.
• یَنصُرُونَهُ: او را یاری میکنند و از او دفاع مینمایند.
• مِن دُونِ اللهِ: به جای خداوند و غیر از خدا.
• مُنتَصِرًا: کسی که با نیروی خود از چیزی جلوگیری کند و خود را نجات دهد.

تفسیر آیه:

هنگامی که عذاب و نابودی بر آن صاحب باغها و داراییها فرود آمد، هیچ گروه و جمعیتی که پیشتر به آنها میبالید و بر آنان تکیه میکرد، نتوانست او را از قهر الهی محافظت کند. آن یاران و اطرافیان که گمان میکردند در سختیها پشتیبان او خواهند بود، همگی از او جدا شدند و هیچ کمکی نرساندند. او نه از سوی دیگران یاری شد و نه خودش توانست با قدرت و تدبیر خویش از خویشتن دفاع کند و از عذاب خداوند بگریزد. این صحنه عبرتآموز نشان داد که تمام آنچه انسان به آن میبالد — اعم از ثروت، فرزندان، مقام و یاران — در برابر اراده خداوند هیچ ارزش و کارایی ندارد و تنها قدرت خداوند است که حاکم بر همه چیز است.

فواید و درسهای آیه:

• انسان نباید به دارایی، مقام و اطرافیان خود مغرور شود و گمان کند اینها میتوانند او را از مشکلات و بلاها نجات دهند؛ چرا که همه اینها نعمتهایی از سوی خداوند هستند و در هر لحظه ممکن است از دست بروند.
• تکیهگاه واقعی در زندگی تنها خداوند است؛ کسی که به او پناه برد، هرگز تنها و بییاور نمیماند، اما کسی که به غیر او دل ببندد، در روز سختی جز ناامیدی و حسرت چیزی نصیبش نخواهد شد.
• این آیه هشداری است برای همه انسانها که پیش از فرا رسیدن روزی که هیچ کمکی به کار نیاید، به سوی خداوند بازگردند و از فرصت زندگی برای بندگی و شکرگزاری استفاده کنند.
• ایمان واقعی، انسان را از وابستگی به مادیات و قدرتهای ظاهری میرهاند و به او آرامشی میبخشد که در هیچ شرایطی او را تنها و درمانده نمیگذارد.