Surja El-Kehf — Ajet 43

Kuptimet e fjalëve:

• فِئَةٌ – grup, turmë njerëzish që ndihmojnë njëri-tjetrin.
• يَنصُرُونَهُ – e mbrojnë atë, i dalin në ndihmë.
• مِن دُونِ اللَّهِ – pos Allahut, pra ndihmës të tjerë përveç Tij.
• مُنتَصِرًا – i cili i shpëton vetes me forcën e vet, i mbrojtur.

Tefsiri i ajetit:

Kur e goditi dënimi nga Allahu – humbja e kopshtit dhe shkatërrimi i tij – atij njeriu që ishte krenar me pasurinë dhe fuqinë e vet, nuk i erdhi askush në ndihmë. As ai grup që e kishte përmendur me krenari, as të afërmit, as pasuria e tij, asgjë nuk mundi ta mbronte nga dënimi i Allahut. Ai mbeti i vetëm, i pafuqishëm, pa asnjë mbrojtës dhe pa asnjë mundësi për t'i shpëtuar vetes me forcën e tij. Kështu u shemb i gjithë ai iluzion i fuqisë dhe i krenarisë që kishte ndërtuar, dhe u bë e qartë se e gjithë mbështetja dhe mbrojtja e vërtetë është vetëm prej Allahut.

Përfitimet nga ajete:

1. Njeriu nuk duhet të mashtrohet nga pasuria, fuqia apo numri i madh i përkrahësve, sepse të gjitha këto janë të pafuqishme përballë dënimit të Allahut.
2. Krenaria dhe mendjemadhësia ndaj të tjerëve, duke u mbështetur në pasuri e pozitë, është shkak i humbjes dhe i zhgënjimit.
3. Vetëm Allahu është Mbrojtësi dhe Ndihmësi i vërtetë; kush mbështetet tek Ai, nuk poshtërohet kurrë, e kush mbështetet te vetja e te njerëzit, mbetet i vetëm në momentet më të vështira.
4. Ky ajet na mëson përulësinë dhe varfërinë tonë ndaj Allahut – se ne jemi robër të dobët, të cilët kanë nevojë gjithmonë për mëshirën dhe mbrojtjen e Tij.
5. Në çdo gjendje, muslimani duhet t'i kthehet Allahut me pendim dhe lutje, e të mos presë ndihmë nga krijesat, sepse vetëm Ai është i Gjithfuqishmi që i përgjigjet thirrjes së robërve të Tij.