سوره کهف — آیه 56

## تفسیر آیه ۵۶ سوره کهف

### معنای واژگان:

• «لِيُدْحِضُوا»: یعنی تا باطل کنند و از بین ببرند.
• «هُزُوًا»: یعنی مسخره و استهزا.

### تفسیر آیه:

ما پیامبران خود را نمیفرستیم مگر برای اینکه مژدهدهنده باشند به بهشت برای اهل ایمان و عمل صالح، و بیمدهنده باشند از عذاب جهنم برای اهل کفر و نافرمانی. پیامبران هیچ قدرتی بر دلها ندارند که مردم را به اجبار هدایت کنند؛ بلکه وظیفه آنان فقط تبشیر و انذار است.

با وجود این که حق برای کافران کاملاً روشن و آشکار شده است، آنان باز هم با پیامبران به جدال و ستیز برمیخیزند و با دلایل باطل خود میکوشند حق را که پیامبران آوردهاند از بین ببرند و آن را بیاثر سازند. آنان برای تعنّت و لجاجت، معجزات و آیات پیشنهادی مطرح میکردند و درباره داستان اصحاب کهف سؤالهای مغرضانه میپرسیدند تا به این وسیله حق را باطل جلوه دهند.

افزون بر این، کافران آیات قرآن و نشانههای الهی را که برای هدایت آنان نازل شده بود و نیز وعدههای عذابی که از آن بیم داده میشدند، به مسخره و استهزا گرفتند و آنها را اسباب بازی و شوخی قرار دادند.

### فواید و درسهای آیه:

1. حکمت بعثت پیامبران تنها بشارت و انذار است، نه اجبار مردم به ایمان؛ بنابراین هدایت در گرو پذیرش و انتخاب خود انسان است.
2. مقابله باطل با حق سنتی همیشگی است؛ کافران در هر عصر و زمانی با دلایل واهی و سست در برابر حق میایستند تا آن را خاموش کنند، اما خداوند همواره حق را یاری میکند و باطل را نابود میسازد.
3. استهزای دشمنان نباید مؤمنان را ناراحت یا مأیوس کند؛ زیرا این رفتار، نشانه ضعف و درماندگی آنان در برابر حق است، نه حقانیت باطل.
4. قرآن و وعدههای الهی گرچه مورد تمسخر کافران قرار میگیرد، اما برای مؤمنان مایه آرامش، هدایت و سعادت است و هیچ تمسخری نمیتواند از ارزش و عظمت آن بکاهد.
5. صبر و استقامت در برابر سختیها و تمسخرهای دشمنان، از صفات لازم مؤمنان است تا در مسیر حق ثابتقدم بمانند و به وعدههای الهی امیدوار باشند.