Surja El-Kehf — Ajet 61

Kuptimet e fjalëve:

• Mexhmeu bejnihima: Vendi ku takohen dy detet.
• Nesija hutahuma: Ata të dy e harruan peshkun e tyre.
• Sereben: Rrugë e hapur, si tunel, nëpër të cilën kaloi peshku.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) dhe shoku i tij vazhduan rrugën me këmbëngulje dhe arritën në vendin ku takohen dy detet – pikërisht aty ku Musait i ishte premtuar se do të takohej me Hizrin – ata u ulën pranë një shkëmbi për të pushuar. Në atë moment, ata të dy e harruan peshkun që e kishin marrë me vete si ushqim për rrugën. Por, me urdhrin e Allahut, peshku u kthye në jetë dhe rrëshqiti nga shporta e tyre, duke marrë rrugën e tij drejt detit, duke lënë pas një shteg të hapur si një tunel në ujë, i cili nuk u mbyll pas tij. Harresa e tyre për peshkun nuk ishte e kotë, sepse pikërisht kjo ishte shenja që Musai e priste për të gjetur njeriun e drejtë që kërkonte.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Urdhri i Allahut mbizotëron mbi ligjet e natyrës: Ky ajet na tregon se Allahu është i Plotfuqishëm dhe mund ta kthejë një peshk të ngordhur në jetë, duke na mësuar se çdo gjë është e mundur me fuqinë e Tij, gjë që forcon besimin tonë në ringjalljen pas vdekjes.
2. Durimi dhe këmbëngulja në kërkimin e dijes: Musai udhëtoi një rrugë të gjatë dhe të lodhshme për të mësuar nga një njeri më i ditur se ai, duke na mësuar se kërkimi i dijes kërkon sakrificë dhe durim, dhe se dija nuk arrihet pa mundim.
3. Në çdo vështirësi ka një urtësi të fshehur: Ajo që dukej si harresë e thjeshtë e peshkut, ishte në fakt shenja e takimit me njeriun e drejtë. Kjo na mëson se gjërat që ne i konsiderojmë si gabime apo pengesa, mund të jenë në të vërtetë pjesë e planit të Allahut për të na çuar drejt të mirës.
4. Bashkëpunimi në të mirë: Musai nuk udhëtoi i vetëm, por mori me vete shokun e tij Jushanë, duke na mësuar rëndësinë e bashkëpunimit dhe ndihmës së ndërsjellë në rrugën e kërkimit të dijes dhe të së vërtetës.