Suurah Al-Kahf — Aayad 61

Macnaha Erayada:

• Majma'a baynihimaa: Meesha ay ku kulmaan labada badda.
• Nasiyaa huutahumaa: Waxay halmaameen kalluunkoodii ay raashiin ka siti jireen.
• Sarabaa: Waddo qoto dheer oo dhulka hoostiisa mara, ama waddo furan oo badda dhexdeeda ah.

Tafsiirka:

Markay sii socdeen safarkoodii, waxay yimaadeen meesha ay ku kulmaan labada baddood, taasoo ahayd meeshii loo yaboohay inuu Muuse (CS) kula kulmo Khadir (CS). Markay halkaas gaadheen, waxay halmaameen kalluunkoodii ay raashiin ka siti jireen, isla markaana waxay joogsadeen halkaas si ay u nastaan. Ilaahay wuxuu nooleeyey kalluunkii, wuxuuna uga baxay weelkii uu ku jiray, isagoo u dhexgalay badda waddo toos ah oo furan, sida dhulka hoostiisa laga galo meel qoto dheer. Kalluunkii wuxuu ka tagay badda dhexdeeda waddo cad oo muuqata, taasoo ahayd calaamad u gaar ah Muuse (CS) inuu garowsado halka uu ka heli doono Khadir (CS). Laakiin Muuse (CS) iyo yaraantiisii Yushac (CS) waxay halmaameen arrintan oo dhan, waxayna sii wadeen safarkoodii.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Dulqaadka iyo adkaysiga: Safarkii Muuse (CS) ee raadinta cilmiga wuxuu ina barayaa in cilmiga lagu gaadho dadaal, dulqaad iyo adkaysi, oo aan lagu gaadhin fudayd.
2. Cilmigu waa qaali yahay: Muuse (CS) oo ahaa Nebi weyn ayaa u safray masaafo dheer si uu u bartmo cilmi ka sii dheer, taasoo muujinaysa in cilmiga diinta lagu raadsado xitaa meel fog.
3. Ilaahay baa wax walba maamula: Kalluunkii dhintay ayaa Ilaahay nooleeyey, wuxuuna ka dhigay waddo badda dhexdeeda. Tani waxay ina tusinaysaa in Ilaahay uu awood u leeyahay wax kasta, isagoon cidina ka hor istaagi karin.
4. Halmaanku waa mid dadka ku dhex jira: Xitaa Nebiyada ayaa dhici kara halmaan, laakiin Ilaahay ayaa u xafida waxa ay u baahan yihiin, sidaa darteed waa inaan isku halleynaa Ilaahay oo aan ka cabsanayn halmaanka, laakiin waxaan ku dadaalnaa inaan xafidno cilmiga.