Surja El-Kehf — Ajet 62

Kuptimet e fjalëve:

• Xhavaza (جَاوَزَا): E kaluan atë vend, pra e lanë pas.
• Fetah (فَتَاهُ): Shërbëtori i tij, i cili ishte Jusha' ibn Nun.
• Ghadau (غَدَاءَنَا): Ushqimi i mëngjesit, që hahet në fillim të ditës.
• Nasaban (نَصَبًا): Lodhje e madhe dhe mundim i tepërt.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) dhe shërbëtori i tij kaluan vendin ku kishin harruar peshkun – i cili ishte vendi i takimit me Hizrin – dhe vazhduan rrugën, Musai ndjeu uri dhe lodhje. Atëherë ai i tha shërbëtorit të tij: "Na sill ushqimin tonë të mëngjesit, sepse vërtet kemi përjetuar nga ky udhëtim ynë lodhje të madhe." Kjo ndodhi pasi ata kishin kaluar më tej nga shkëmbi ku kishin harruar peshkun, dhe Musai nuk e ndjeu lodhjen derisa u largua nga ai vend, në mënyrë që t'i kujtohej peshku dhe të kthehej prapa për të takuar njeriun e drejtë që Allahu i kishte urdhëruar ta kërkonte.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mëshira dhe kujdesi i Profetit për shokun e tij: Musai nuk e urdhëroi shërbëtorin e tij me ashpërsi, por i foli me butësi dhe i kërkoi ushqimin në mënyrë të sjellshme, gjë që tregon moralin e lartë të pejgamberëve në trajtimin e atyre që i shoqërojnë.
2. Njeriu është i dobët dhe ka nevojë për ushqim e pushim: Edhe pejgamberët, megjithëse janë të mbrojtur nga Allahu, ndiejnë uri dhe lodhje si njerëzit e tjerë. Kjo na mëson se kërkimi i ushqimit dhe pushimit kur është e nevojshme nuk është në kundërshtim me devotshmërinë, por është pjesë e natyrës njerëzore që Allahu e krijoi.
3. Durimi në udhëtim dhe kërkimi i dijes: Musai udhëtoi një rrugë të gjatë dhe të lodhshme për të kërkuar dije, duke treguar se kërkimi i dijes kërkon sakrificë dhe durim, dhe se lodhja në këtë rrugë është e vlefshme dhe e shpërblyer.
4. Rëndësia e të kujtuarit dhe mosharresës: Harresa e peshkut ishte shkak për vazhdimin e udhëtimit, por Allahu e bëri atë një shenjë për t'i rikthyer ata në vendin e takimit. Kjo na mëson se Allahu i drejton robërit e Tij në atë që është më e mira për ta, edhe kur ata nuk e kuptojnë menjëherë.
5. Njeriu duhet t'i drejtohet Allahut në çdo kohë: Kur Musai u lodh dhe ndjeu uri, ai nuk u ankua, por kërkoi ushqim dhe vazhdoi rrugën, duke treguar se besimtari duhet të jetë i durueshëm dhe të mbështetet tek Allahu në çdo situatë.