Сураи Аль-Кахф — Оят 61

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا: ҷои якҷояшавии ду баҳр.
• نَسِيَا: фаромӯш карданд.
• حُوتَهُمَا: моҳии онҳо.
• سَرَبًا: роҳи кушод ва намоён дар об, монанди нақб ё тоннел.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Мӯсо ва ёвари ҷавони ӯ Юшаъ ибни Нун ба ҷои пайвастшавии ду баҳр расиданд — ҳамон ҷое ки Худованд ваъда дода буд, ки ӯ бо бандаи солеҳи Худ (Хизр) вохӯрдааст — моҳиеро, ки ҳамчун тӯша барои худ гирифта буданд, фаромӯш карданд. Худованд он моҳии мурдаро зинда кард ва он дар баҳр роҳи кушоде ба сӯи худ кушод, ки об бар он фурӯ намерафт ва мисли нақбе дар кӯҳ буд. Мӯсо фаромӯш кард, ки ҳоли он моҳиро пурсон шавад, ва Юшаъ фаромӯш кард, ки он мӯъҷизаи бузург — зинда шудани моҳӣ ва рафтани он ба баҳр —ро ба Мӯсо хабар диҳад. Ин ҳодиса аломати оғози сафари онҳо ба сӯи Хизр ва омӯхтани илмҳои илоҳӣ буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бар ҳар чиз қодир аст; ӯ метавонад мурдаро зинда кунад ва қонунҳои табиатро тағйир диҳад, то бандагони солеҳашро ёрӣ диҳад.
• Инсон бояд ҳамеша ба ёди неъматҳои Худованд бошад ва чизҳои муҳимро фаромӯш накунад, зеро фаромӯшӣ метавонад сабаби аз даст додани фурсатҳои бузург шавад.
• Ҳикояти Мӯсо ва Хизр дарс медиҳад, ки илми инсон маҳдуд аст ва ҳамеша болотар аз соҳиби илм касе ҳаст, ки Худованд ӯро доно кардааст; ин ба мо тавозуъ ва омӯхтанро таълим медиҳад.
• Сафари Мӯсо барои омӯхтани илм ва ҳикмат намунаест барои ҳар мусулмон, ки дар ҷустуҷӯи дониш ва наздикшавӣ ба Худованд бошад.
• Ин оят моро ба сабр, таваккул ва бовар ба ваъдаҳои Худованд даъват мекунад, зеро ҳар чиз дар вақти муайяни худ ба амал меояд.