Sura Al-Kahf — Werset 63

Znaczenie słów:

• Awaynā – schroniliśmy się, udaliśmy się na miejsce odpoczynku.
• Nasītu – zapomniałem.
• Mā ansānīhu – nic nie sprawiło, że zapomniałem o nim.
• Ittakhadha sabīlahu – obrał swoją drogę, przedostał się.
• ʿAjaban – rzecz zadziwiająca, budząca podziw i zdumienie.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Oto, co powiedział młody towarzysz Musy (pokój z nim) – Juszafa ibn Nuna – gdy przypomniał sobie niezwykłe wydarzenie, które miało miejsce przy skale, gdzie obaj się zatrzymali i odpoczęli. Rzekł: „Czy widzisz, co się wydarzyło, gdy schroniliśmy się przy tej skale? Otóż zapomniałem ci powiedzieć o rybie – tej, którą zabraliśmy jako prowiant. I nie było innej przyczyny mojego zapomnienia, by ci o niej przypomnieć, jak tylko szatan, który sprawił, że umknęło mi to z pamięci. A rzecz niezwykła jest taka: owa martwa ryba ożyła, wypadła z naczynia i wślizgnęła się do morza, wyznaczając sobie w nim drogę w sposób zdumiewający i cudowny – a to był znak od Boga dla Musy, że dotarł do miejsca, w którym spotka człowieka prawego”.

W tym zdaniu kryje się również aluzja do tego, że zapomnienie o rybie nie było przypadkowe – Bóg tak to urządził, aby Musa (pokój z nim) wyruszył w dalszą drogę i dotarł do celu swej podróży, czyli do spotkania z Al-Chidirem. Słowa „cudowną drogę” oznaczają, że ryba pozostawiła w morzu ślad, który zadziwił każdego, kto go ujrzał – a Musa i jego towarzysz zrozumieli wtedy, że to znak od Boga.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Zapomnienie jest naturalną cechą człowieka i nie należy się go wstydzić, lecz trzeba starać się naprawić błąd, gdy tylko się go zauważy – tak jak uczynił to towarzysz Musy, który natychmiast poinformował o tym, co sobie przypomniał.
2. Szatan ma wpływ na ludzką pamięć i może sprawić, że człowiek zapomni o ważnych sprawach – dlatego należy szukać ochrony u Boga przed jego podszeptami i często wzywać Jego imienia.
3. W tym wydarzeniu kryje się piękny przykład pokory i wzajemnego szacunku w relacji nauczyciela i ucznia – młody towarzysz nie wahał się powiedzieć prawdy, a Musa (pokój z nim) nie zganił go surowo, lecz wspólnie wyciągnęli wnioski z tego znaku.
4. Bóg kieruje sprawami swoich sług w sposób, którego nie pojmują – to, co wydaje się zapomnieniem lub stratą, może być początkiem wielkiego dobra i nowej drogi życiowej.
5. Cuda Boże w przyrodzie są znakami dla ludzi rozumnych – ożywienie martwej ryby było dowodem na potęgę Stwórcy i zapowiedzią wielkiego spotkania, które miało nastąpić.