Сураи Аль-Кахф — Оят 63

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

• أَوَيْنَا: паноҳ бурдем, ҷой гирифтем, ором гирифтем.
• الصَّخْرَةِ: санг, харсанг.
• الْحُوتَ: моҳӣ.
• أَنسَانِيهُ: фаромӯшам кард, ба ёдам наовард.
• سَبِيلَهُ: роҳи худро, тариқи худро.
• عَجَبًا: аҷоиб, ҳайратангез.

1. Тафсири оят:

Ҷавоне, ки ҳамроҳи Мӯсо (алайҳис-салом) буд, гуфт: «Оё ба ёд дорӣ, вақте ки мо назди он харсанг паноҳ бурдем ва ором гирифтем? Ман дар он ҷо фаромӯш кардам, ки туро аз ҳоли моҳӣ хабардор кунам. Ва он чи маро аз ёдоварии ин амр боздошт, танҳо шайтон буд, ки маро аз зикри он ғофил кард. Ва он моҳӣ дар баҳр роҳи худро ба таври аҷоиб пеш гирифт».

Дар ин оят ҷавон узрхоҳӣ мекунад, ки чаро вақти истироҳат дар назди санг аз зинда шудани моҳӣ ва рафтани он ба баҳр ба Мӯсо хабар надодааст. Ӯ мегӯяд, ки ин фаромӯшӣ аз шайтон буд, зеро шайтон ӯро бо васвасаҳо машғул карда, аз ёдоварии ин ҳодисаи муҳим боздошт. Ва он моҳӣ, ки мурда буд, дубора зинда шуд ва дар баҳр роҳе аҷоиб ихтиёр кард, ки ин худ нишонаи қудрати Худованд ва мӯъҷизае равшан аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованди Таъоло бар ҳар чиз қодир аст ва метавонад мурдаро зинда кунад, чунон ки моҳии мурдаро зинда кард.
• Ин ҳодиса сабақест барои инсон, ки ҳамеша ба ёди Худо бошад ва аз ғафлат ва фаромӯшӣ эҳтиёт кунад, зеро шайтон ҳамеша мекӯшад, ки инсонро аз зикри Худо ва корҳои нек ғофил созад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми фаромӯшӣ ё хато бояд узрхоҳӣ кунем ва сабабҳои онро равшан баён созем, чунон ки ҷавон ба Мӯсо гуфт.
• Қиссаи моҳӣ ва зинда шудани он далели равшани раҳмати Худованд ва имкони зинда шудани махлуқот дар рӯзи қиёмат аст.
• Ин оят моро ба тафаккур ва андеша дар бораи нишонаҳои қудрати Худо дар табиат ва ҳодисаҳои ғайриоддӣ даъват мекунад, ки ин ба имон ва яқини инсон меафзояд.