Sura Al-Kahf — Werset 62

Znaczenie słów:

• غَدَاءَنَا – nasz posiłek poranny (jedzenie przygotowane na początek dnia).
• نَصَبًا – zmęczenie, trud, wyczerpanie.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Kiedy Musa (pokój z nim) i jego młody towarzysz minęli miejsce, w którym zapomnieli o rybie – a było to przy skale, gdzie spotkali Chidira – Musa odczuł głód. Wtedy powiedział do swojego służącego: „Przynieś nam nasz poranny posiłek, ponieważ podczas tej podróży doświadczyliśmy wielkiego zmęczenia i trudu”.

Warto zauważyć, że Musa nie odczuwał zmęczenia, dopóki nie minął miejsca, które Bóg mu wskazał. Dopiero po jego przekroczeniu poczuł głód i znużenie, co było znakiem, że nadszedł czas, aby przypomnieć sobie o rybie, która ożyła i wskoczyła do morza – a to był znak od Boga, że dotarli do celu swojej wędrówki. W ten sposób Bóg skłonił Musę do powrotu do miejsca spotkania z Chidirem.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Troska o potrzeby ciała – nawet wielcy prorocy, jak Musa, dbali o jedzenie i odpoczynek podczas podróży, co uczy nas równowagi między sprawami duchowymi a doczesnymi.
2. Cierpliwość w trudach – podróż w poszukiwaniu wiedzy wymaga wysiłku i poświęcenia. Musa pokazuje nam, że zdobywanie wiedzy, zwłaszcza religijnej, wiąże się z trudem, ale jest on wart swojej ceny.
3. Bóg prowadzi swoich sług – zmęczenie i głód, które odczuł Musa, nie były przypadkowe. Bóg zaplanował je, aby skierować go do właściwego miejsca. To uczy nas, że w życiu wierzącego nie ma przypadków – wszystko dzieje się za sprawą Bożej mądrości.
4. Znaczenie towarzysza w podróży – Musa miał przy sobie młodego służącego, który pomagał mu w sprawach codziennych. To przypomina nam o wartości współpracy i wzajemnej pomocy w dobrych sprawach.
5. Pokora wobec Boga – nawet prorok, który rozmawiał z Bogiem, potrzebował zwykłych rzeczy, jak jedzenie. To uczy nas pokory i tego, że wszyscy jesteśmy zależni od Boga w każdej chwili.