Сураи Аль-Кахф — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «Ҷовазо»: аз ҷои муайян гузаштанд, яъне аз маҷмаъул-баҳрайн (ҷои пайвастшавии ду баҳр) гузаштанд.

— «Фатоҳу»: ҷавони хидматгораш, ки Юшаъ ибни Нун буд.

— «Ғадоъ»: ғизое, ки барои хӯрдан дар аввали рӯз омода мешавад, яъне наҳорӣ.

— «Насабо»: мондашавӣ, хастагӣ ва машаққати сахт.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) ва ҷавони ҳамроҳаш аз он ҷое, ки моҳӣ аз дасташон берун рафта буд, гузаштанд ва Мӯсо гурусна шуд, ба хидматгораш гуфт: «Наҳории моро биёр, ки аз ин сафари худ ба ростӣ ба хастагӣ ва машаққати сахт дучор шудем». Ин сухан нишон медиҳад, ки сафар дар роҳи ҷустуҷӯи илм ва пайравӣ аз амри Худо ҳатто барои паёмбари бузургвор низ бо душворӣ ва мондашавӣ ҳамроҳ аст, аммо ин машаққат ӯро аз идомаи роҳ боз надошт. Мӯсо (алайҳис-салом) то аз он ҷои муайян, ки Худованд ба ӯ ишора карда буд, нагузашт, ин хастагиро ҳис накард; ин ҳикмате буд, то ӯ моҳиро ба ёд орад ва ба сӯи матлаби худ — дидори бандаи солеҳ — бозгардад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Қуръон ҳатто ҳолатҳои оддии инсонӣ, монанди гуруснагӣ ва мондашавиро дар сафари паёмбарон ба тасвир мекашад, ки ин нишон медиҳад Қуръон китоби ҳидоят барои тамоми ҷанбаҳои ҳаёти инсон аст.

— Сабр ва таҳаммул дар роҳи ҷустуҷӯи дониш ва итоати Худо сафари муқаддас аст, ҳатто агар бо душворӣ ҳамроҳ бошад.

— Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва барои дидори онҳо сафар кардан арзанда аст, зеро ин сафар ба сӯи Худо ва маърифати бештар аст.

— Дар Қуръон ҳикматҳои бузург дар қолабҳои сода ва воқеӣ баён шудаанд, ки инсон метавонад аз онҳо дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ ибрат гирад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар роҳи некӣ ва дониш аз душвориҳо натарсем ва ба Худо таваккал кунем, зеро Ӯ ҳамеша бо бандагони сабркунанда аст.