Surja El-Bekare — Ajet 152

Kuptimet e fjalëve:

• Fadhkurnî: Më kujtoni Mua (me zemër, me gojë dhe me gjymtyrë).
• Adhkurkum: Unë ju kujtoj juve (me mëshirë, falje dhe lavdërim).
• Veshkurû lî: Falënderomëni Mua (me bindje dhe vepra të mira).
• Ve lâ tekfurûn: Mos Më mohoni (mos i mohoni dhuntitë e Mia dhe mos i përdorni ato në mosbindje).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i urdhëron besimtarët që ta përmendin Atë vazhdimisht, me zemër dhe me gjymtyrë, sepse përmendja e Tij është çelësi i çdo të mire. Ai premton se kush e përmend Atë, Ai do ta përmend atë me lavdërim në mesin e engjëjve dhe do ta ruajë e ta mbrojë atë. Kjo është një dhunti e madhe, sepse shpërblimi është i ngjashëm me veprën: kush e përmend Allahun, Allahu e përmend atë me mëshirë.

Më pas, Allahu i urdhëron besimtarët që ta falënderojnë Atë për dhuntitë e panumërta që u ka dhënë, siç janë besimi, shëndeti, ushqimi dhe të mirat e tjera. Falënderimi bëhet me gojë (duke thënë "Elhamdulillah"), me zemër (duke e njohur se çdo e mirë vjen nga Allahu) dhe me gjymtyrë (duke i përdorur dhuntitë në atë që e kënaq Atë). Ai i ndalon besimtarët që të jenë mohues të dhuntive të Tij, duke i mohuar ato ose duke i përdorur në mosbindje ndaj Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lidhja me Allahun forcohet përmes përmendjes së Tij – Sa më shumë që njeriu e përmend Allahun, aq më shumë ndjen qetësi dhe afërsi me Krijuesin e tij.
2. Shpërblimi i përmendjes është i madh – Allahu e përmend robin e Tij në mesin e engjëjve, gjë që është nder i pakrahasueshëm.
3. Falënderimi është rrugë për shtimin e dhuntive – Kur njeriu falënderon Allahun për atë që ka, Allahu i shton atij të mirat dhe e mbron nga humbja e tyre.
4. Mohimi i dhuntive është shkatërrues – Ai që i mohon dhuntitë e Allahut ose i përdor ato në mosbindje, rrezikon t'i humbasë ato dhe të bjerë në zemërimin e Allahut.
5. Islami është fe e ekuilibrit – Ajeti na mëson se adhurimi nuk është vetëm me gojë, por edhe me zemër dhe me vepra, duke e bërë besimtarin të plotë në jetën e tij.