Сураи Аль-Бакара — Оят 152

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَاذْكُرُونِي: Маро ёд кунед, яъне бо дилу забон ва амалҳои нек Маро ба ёд оред.
• أَذْكُرْكُمْ: Шуморо ёд мекунам, яъне шуморо ситоиш мекунам ва ҳифз менамоям.
• وَاشْكُرُوا لِي: Ва ба Ман шукр гӯед, яъне неъматҳои Маро бо забон эътироф кунед ва бо амал дар роҳи таъат истифода баред.
• وَلَا تَكْفُرُونِ: Ва ба Ман ношукрӣ накунед, яъне неъматҳои Маро инкор накунед ва дар роҳи гуноҳ истифода набаред.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандагони муъмин фармон медиҳад, ки Ӯро бо дил, забон ва аъмоли нек ба ёд оранд — бо намоз, зикр, дуо ва итоат. Дар баробари ин, Худо ваъда медиҳад, ки худаш онҳоро ба ёд хоҳад овард, яъне дар олами боло онҳоро ситоиш мекунад, аз балоҳо ҳифз менамояд ва ба онҳо раҳмат мефиристад. Ин подоши некӣ аст ба некӣ — ҳар кӣ Худоро ёд кунад, Худо низ ӯро дар миёни фариштагон ва бандагони солеҳ ба некӣ ёд мекунад.

Сипас Худованд фармон медиҳад, ки ба Ӯ шукр гӯед — яъне неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки ба шумо ато кардааст, бо забон эътироф намоед ва бо аъмоли шоиста қадрдонӣ кунед. Шукр танҳо ба забон нест, балки бо дил эътиқод кардан ва бо аъзои бадан дар роҳи таъат истифода бурдан аст. Ва аз шумо мехоҳад, ки ношукрӣ накунед — яъне неъматҳои Ӯро инкор накарда, онҳоро дар роҳи ҳаром сарф накунед ва ба гуноҳ сабаб нашавед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худо ба бандаи худ наздик аст ва ҳар кӣ Ӯро ба ёд кунад, Ӯ низ ӯро фаромӯш намекунад.
• Зикри Худо сабаби оромии дил, баландшавии мартаба ва ҳифзи банда аз балоҳост.
• Шукргузорӣ неъматҳоро зиёд мекунад ва сабаби давом ёфтани баракат дар ҳаёт мегардад.
• Ношукрӣ ва инкори неъматҳои Худо сабаби аз даст рафтани онҳо ва дур шудан аз раҳмати Худост.
• Ин оят ба бандагони муъмин умед мебахшад, ки ҳар амали неке, ки барои Худо анҷом медиҳанд, беподош намемонад ва Худо онро дар ҳақиқат ба некӣ қадр мекунад.
• Ин оят муҳаббати бандаро ба Худо ва ба ибодат зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худо ба бандагони худ меҳрубон аст ва барои зикри андак подоши бузург медиҳад.