Сураи Аль-Бакара — Оят 160

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «إِلَّا»: ба ҷуз, фақат.

— «تَابُوا»: аз гуноҳ баргаштанд ва тавба карданд.

— «أَصْلَحُوا»: амалҳои хешро ислоҳ карданд, яъне он чиро вайрон карда буданд, дуруст намуданд.

— «بَيَّنُوا»: он чиро пинҳон карда буданд, ошкор ва равшан сохтанд.

— «أَتُوبُ عَلَيْهِمْ»: тавбаи онҳоро қабул мекунам ва аз гуноҳашон мегузарам.

— «التَّوَّابُ»: бисёр тавбапазир, яъне касе ки тавбаи бандагони худро бисёр қабул мекунад.

— «الرَّحِيمُ»: бахшанда ва меҳрубон.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пеш аз ин сухан дар бораи онҳое рафта буд, ки оятҳои равшани Худоро пинҳон мекарданд ва ҳақро пӯшида медоштанд; чунин одамон гирифтори лаънат ва дурӣ аз раҳмати Худо мешаванд. Аммо ин оят истисноеро баён мекунад: онҳое ки аз ин амали бад бармегарданд ва тавба мекунанд, аз гуноҳи худ пушаймон мешаванд, амалҳои вайрони худро ислоҳ мекунанд ва он ҳақу ҳидоятеро, ки пинҳон карда буданд, барои мардум ошкор ва равшан месозанд — Худованди бузург тавбаи онҳоро қабул мекунад ва аз гуноҳашон мегузарад. Пас Худо мефармояд, ки Ман тавбаи тавбакунандагонро бисёр қабулкунандаам ва ба онҳо меҳрубонам; онҳоро ба тавба муваффақ мегардонам ва тавбаашонро қабул мекунам.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозад:

— Дарҳои тавба ҳамеша кушода аст; ҳар касе, ки аз гуноҳ баргардад, Худо тавбаи ӯро қабул мекунад.

— Ислом дини умед аст, на дини ноумедӣ; гуноҳкор бояд аз раҳмати Худо ноумед нашавад.

— Тавбаи ростқавлона танҳо бо пушаймонӣ не, балки бо ислоҳи амалҳо ва ошкор кардани ҳақ сурат мегирад.

— Худованд сифатҳои «Таввоб» ва «Раҳим» дорад, яъне бисёр тавбапазир ва меҳрубон аст; ин сифатҳо ба дили инсон оромӣ ва умед мебахшанд.

— Ҳар касе метавонад аз роҳи хато баргардад ва ба роҳи рост биёяд; ҳеҷ гуноҳ ба андозае бузург нест, ки тавбаи самимиро бипӯшад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро пинҳон накунем, балки онро ба дигарон ошкор созем ва худ низ амалҳои некро ислоҳ намоем.