Сураи Аль-Бакара — Оят 161

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «كفروا»: кофир шуданд, яъне имонро инкор карданд ва ҳақро пинҳон доштанд.

— «لعنة»: дур кардан аз раҳмати Худо ва берун рондан аз некии Ӯ.

— «أجمعين»: ҳамагӣ, ҷумлаи онҳо.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно онҳое, ки кофир шуданд ва ҳақро пинҳон карданд ва бар куфр боқӣ монданд то дами марг, яъне пеш аз тавба кардан аз дунё гузаштанд ва ҳол он ки кофир буданд, онҳо касоне ҳастанд, ки бар онҳост лаънати Худованд, яъне аз раҳмати Ӯ дур карда мешаванд ва аз некии Ӯ маҳрум мегарданд. Ҳамчунин бар онҳост дуои бад аз ҷониби фариштагон ва тамоми мардум, ки ҳамагон онҳоро аз раҳмати Худо дур ва аз некии Ӯ берун мехоҳанд. Рӯзи қиёмат Худованд онҳоро лаънат мекунад, сипас фариштагон онҳоро лаънат мекунанд, сипас мардум онҳоро лаънат мекунанд. Ва ҳар ситамгаре ситамгаронро лаънат мекунад, ва ҳар касе ки ситамгаронро лаънат кунад ва худаш низ ситамгар бошад, пас худро лаънат кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки куфр ва пинҳон кардани ҳақ роҳи нописанди Худост ва оқибати бад дорад, агар инсон то дами марг бар он боқӣ монад.

— Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо даъват мекунад, зеро то замоне ки инсон зинда аст, дарҳои тавба кушодаанд.

— Ин оят бузургии раҳмати Худоро нишон медиҳад, ки бандагонашро то дами марг ба тавба даъват мекунад ва ин инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз ситам ва пинҳон кардани ҳақ дурӣ ҷӯем, то аз лаънати Худо, фариштагон ва мардум наафтем.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст ва ҳеҷ ситамгаре аз ҷазои худ намегурезад, ва ин инсонро ба адолат ва ростӣ тарғиб мекунад.