Sura Al-Bakara — Werset 199

Znaczenie słów:

• Afiḍū – wyruszyć, ruszyć się tłumnie (w tym kontekście: opuścić miejsce postoju i udać się dalej).
• Min ḥaythu – z miejsca, skąd.
• Afāḍ an-nās – ludzie wyruszyli; chodzi o proroka Ibrahima (pokój z nim) i tych, którzy poszli za nim.
• Istagfirū Allāh – proście Allaha o przebaczenie, żałujcie za grzechy.

Tafsir (wyjaśnienie):

Po wcześniejszych nakazach dotyczących obrzędów pielgrzymki, Allah kieruje do wierzących kolejne polecenie: „Następnie wyruszajcie z miejsca, skąd wyruszali ludzie" – to znaczy z równiny Arafat, a nie z Muzdalify, jak to czynili niektórzy z plemienia Kurajsz, którzy wynosili się ponad innych i nie stawali na Arafat, uważając to za poniżej swojej godności. Allah nakazuje im naśladować przykład proroka Ibrahima (pokój z nim), który stał na Arafat, i wyruszyć stamtąd, łamiąc w ten sposób pychę i fałszywą dumę z czasów dżahilijji (niewiedzy). Następnie Allah nakazuje: „Proście Allaha o przebaczenie" – to znaczy żałujcie za swoje błędy i niedociągnięcia w wypełnianiu obrzędów oraz za wszystkie grzechy, pokornie i z pokorą. Na zakończenie Allah zapewnia: „Zaprawdę, Allah jest Przebaczający, Litościwy" – On przebacza grzechy tym, którzy o to proszą i szczerze żałują, oraz okazuje im miłosierdzie, przyjmując ich skruchę i obdarzając łaską.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pielgrzymka uczy pokory i równości – wszyscy muzułmanie, bez względu na pochodzenie czy status, stoją w jednym miejscu i wykonują te same obrzędy, co przypomina o równości ludzi przed Allahem.
2. Nakaz naśladowania proroków – w tym wersecie kryje się wezwanie do podążania śladem Ibrahima (pokój z nim), co pokazuje, że prawdziwa religia to poddanie się Allahowi i naśladowanie Jego posłańców, a nie wymyślanie własnych zasad.
3. Pokuta i prośba o przebaczenie są kluczem do miłosierdzia Allaha – nawet podczas największego aktu czci, jakim jest pielgrzymka, człowiek nie jest wolny od potrzeby proszenia o wybaczenie, co uczy pokory i ciągłego powracania do Allaha.
4. Allah jest Przebaczający i Litościwy – ta cecha daje nadzieję każdemu grzesznikowi, który szczerze żałuje, i zachęca do tego, by nigdy nie tracić nadziei w miłosierdzie Stwórcy.