Sura Al-Bakara — Werset 200

Znaczenie słów:

• Manāsikakum – wasze obrzędy pielgrzymie (hadżdż), czyli wszystkie czynności i praktyki religijne związane z pielgrzymką.
• Ka-dhikrikum ābā'akum – tak jak wspominacie (chwalicie) waszych ojców, co było zwyczajem Arabów, którzy po zakończeniu pielgrzymki przechwalali się zasługami swoich przodków.
• A szadda dhikran – lub jeszcze intensywniej i więcej niż wspominanie ojców.
• Khalāq – udział, część, dobra cząstka (w życiu ostatecznym).

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Kiedy zakończycie wszystkie obrzędy swojej pielgrzymki – od rzucania kamieni, przez ofiarę, aż po pozostałe rytuały – wówczas pamiętajcie o Allahu i wysławiajcie Go obficie. Niech wasze wspominanie Boga będzie tak gorliwe i pełne, jak wasze dawne wspominanie ojców, a nawet jeszcze intensywniejsze. Arabowie przed islamem, po zakończeniu hadżdżu, gromadzili się i wychwalali swoich przodków, wyliczając ich zasługi i czyny. Allah nakazał wiernym, aby zamiast tego skierowali swój język i serce ku Niemu – bo to On jest Dawcą wszelkich łask, a nie ojcowie.

Następnie Bóg wskazuje na różnicę między ludźmi: są tacy, którzy podczas pielgrzymki i w swoich modlitwach proszą wyłącznie o sprawy doczesne – zdrowie, majątek, dzieci, dostatek – mówiąc: „Panie nasz, daj nam w tym życiu". Tacy ludzie nie mają żadnego udziału w życiu ostatecznym, ponieważ ich serca są całkowicie przywiązane do świata i nie pragną tego, co u Boga. Ich modlitwy są ograniczone do dóbr przemijających, a przez to tracą wieczną szczęśliwość.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wychowanie duszy do wdzięczności – werset uczy nas, że po zakończeniu każdego aktu czci, zwłaszcza tak wielkiego jak hadżdż, powinniśmy oddawać się wspominaniu Allaha, a nie popadać w samozachwyt czy przechwałki. To oczyszcza intencję i utrwala pokorę.
2. Pierwszeństwo spraw ostatecznych – islam uczy równowagi między troską o życie doczesne a dążeniem do życia wiecznego. Ten werset ostrzega przed skrajnością, jaką jest całkowite skupienie na świecie i zapomnienie o Bogu oraz o Dniu Ostatecznym.
3. Piękno islamu w umiarze – religia ta nie zabrania prosić o dobra tego świata, ale uczy, że prawdziwy sukces to ten, kto łączy prośbę o dobro doczesne z pragnieniem dobra wiecznego. Wierzący nie jest odcięty od świata, ale nie czyni go celem samym w sobie.
4. Motywacja do szczerej modlitwy – werset pokazuje, że Allah słyszy każdego, ale odpowiedź i nagroda zależą od intencji. Ten, kto szuka tylko świata, otrzyma tylko to, co doczesne; ten, kto szuka Boga i życia ostatecznego, otrzyma oba dobra – w tym życiu i w następnym.