ซูเราะฮฺ อัล-บะกอเราะห์ — อายะฮฺ 199

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• أَفِيضُوا (อะฟีฎู): แปลว่า จงหลั่งไหลออกไป หรือจงเคลื่อนขบวนออกไปอย่างพร้อมเพรียงกัน
• مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ (มิน ฮัยษุ อะฟาฎัน นาส): จากที่ที่ผู้คนได้หลั่งไหลออกไป หมายถึง จากบริเวณอะเราะฟาต
• وَاسْتَغْفِرُوا اللَّهَ (วัสตัฆฟิรุลลอฮ์): จงขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์

การตีความหมาย:

หลังจากที่อัลลอฮ์ทรงสั่งให้บรรดาผู้แสวงบุญประกอบพิธีหัจญ์ตามแบบแผนที่ถูกต้อง พระองค์ทรงสั่งให้พวกเขาออกจากบริเวณอะเราะฟาตพร้อมกับประชาชนทั่วไป มิใช่แยกออกไปต่างหากเหมือนอย่างที่ชาวกุเรชในยุคญาฮิลียะฮ์เคยปฏิบัติ โดยพวกเขาจะหยุดพักอยู่ที่มุซดะลิฟะฮ์ด้วยความถือตัวว่าเหนือกว่าผู้อื่น และไม่ยอมไปยืนยังอะเราะฟาตพร้อมกับคนอื่น ๆ

อัลลอฮ์จึงทรงสั่งให้พวกเขาออกเดินทางจากที่ที่ผู้คนได้ออกไป นั่นคือจากอะเราะฟาต ซึ่งเป็นที่ที่ท่านศาสดาอิบรอฮีมได้ยืนอยู่ และให้พวกเขาขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์สำหรับความบกพร่องและความผิดพลาดต่าง ๆ ในการปฏิบัติศาสนกิจ เพราะแท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงเป็นผู้ให้อภัยแก่บ่าวผู้ที่สำนึกผิดและขออภัยโทษ และทรงเป็นผู้เมตตาต่อพวกเขาอย่างยิ่ง

การออกจากอะเราะฟาตนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของพิธีหัจญ์ที่สำคัญ และการขออภัยโทษเป็นสิ่งที่ควรกระทำหลังจากเสร็จสิ้นการปฏิบัติศาสนกิจ เพื่อให้การงานนั้นบริสุทธิ์และเป็นที่ยอมรับ

บทเรียนและคุณธรรมที่ได้รับ:

1. การปฏิบัติตามแบบอย่างของบรรดาศาสดาและประชาชนผู้ศรัทธาเป็นหนทางแห่งความสำเร็จ มิใช่การแยกตัวออกมาด้วยความถือตัวหรือความเย่อหยิ่ง
2. การขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์เป็นกุญแจสำคัญสู่ความเมตตาของพระองค์ พระองค์ทรงพร้อมที่จะอภัยให้แก่ผู้ที่กลับตัวกลับใจเสมอ ไม่ว่าความผิดนั้นจะมากเพียงใดก็ตาม
3. การถือตัวถือตนและการเหยียดหยามผู้อื่นเป็นอุปนิสัยที่อัลลอฮ์ทรงห้าม แม้แต่ในพิธีกรรมทางศาสนา เราต้องปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน ไม่มีการแบ่งชั้นวรรณะหรือฐานะ
4. หลังจากการปฏิบัติศาสนกิจที่ดีที่สุด เราควรตามด้วยการขออภัยโทษ เพราะไม่มีผู้ใดสามารถปฏิบัติได้อย่างสมบูรณ์แบบปราศจากข้อบกพร่อง ความอ่อนน้อมถ่อมตนต่อพระเจ้าจึงเป็นสิ่งที่งดงาม
5. ความเมตตาของอัลลอฮ์นั้นกว้างใหญ่ไพศาล พระองค์ทรงรวมความเมตตาเข้ากับการให้อภัย ซึ่งเป็นกำลังใจให้ผู้ที่ทำผิดพลาดไม่สิ้นหวัง และรีบกลับตัวสู่พระองค์ด้วยความหวังและความยำเกรง