ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 246

1. በአንቀጹ ውስጥ ማብራሪያ የሚፈልጉ ቃላት፦

• አል-መለእ (الْمَلَإِ)፦ የአንድ ሕዝብ መሪዎችና ታላላቆች ማለት ነው።
• ኢብዐሥ (ابْعَثْ)፦ ላክልን ወይም ሹምልን ማለት ነው።
• መሊከ (مَلِكًا)፦ ንጉሥ ወይም መሪ ማለት ነው።
• ኑቃቲል (نُقَاتِلْ)፦ እንዋጋ ማለት ነው።
• ኡኽሪጅና (أُخْرِجْنَا)፦ ከቀያችን ተባረርን ማለት ነው።
• ተወለው (تَوَلَّوْا)፦ ከተለዙ፣ ፈቀቅ አሉ ማለት ነው።

1. የአንቀጹ ትርጉምና ማብራሪያ፦

አላህ ነቢዩ ሙሐመድን (ሶለላሁ ዐለይሂ ወሰለም) እንዲህ በማለት አስተምሯል፦ ከሙሳ (ዐለይሂሰላም) ሞት በኋላ የነበሩትን የእስራኤል ልጆች መሪዎችና ታላላቆች ዜና አላወቅክም? እነሱ ወደ ነቢያቸው መጥተው፦ ለእኛ አንድ ንጉሥ ሹምልን፤ በአላህ መንገድ እንዋጋ አሉት። ነቢያቸውም ለእነሱ፦ እናንተ ላይ መዋጋት ቢጻፍባችሁ በእውነት አትዋጉም ይሆናል፤ እኔ ይህን አስባለሁ አላቸው። እነሱም ይህን ግምቱን በመካድ፦ ከቀያችንና ከልጆቻችን ተባርረን ሳለ በአላህ መንገድ ከመዋጋት የሚከለክለን ምን አለ? አሉ። ነገር ግን መዋጋት በእነሱ ላይ በተጻፈ ጊዜ ከጥቂቶች በስተቀር ፈቀቅ አሉ። አላህም በደለኞችን በደንብ ዐዋቂ ነው።

ይህ አንቀጽ ሁለት ትምህርቶችን ይዟል፦

የመጀመሪያው፦ ቃል ከመግባት በፊት ማሰብ ያስፈልጋል። የእስራኤል ልጆች መሪዎች ንጉሥ ሹሙልን፣ እንዋጋ ብለው ጠየቁ። ነቢያቸው ግን በልባቸው ያለውን ድካም አውቆ፦ መዋጋት ቢጻፍባችሁ ትፈቀቅ ይሆናል አላቸው። ይህ የነቢያት ጥበብ ነው፤ ሰዎች በቃላቸው ብቻ ሳይሆኑ በተግባራቸውም እንዲመዘኑ ማስተማር ነው።

ሁለተኛው፦ ተግባር ሳይሆን ቃል ብቻ መሆን አይጠቅምም። እነሱ በቀያቸውና በልጆቻቸው ስም ተናገሩ፤ ግን ጊዜው ደረሰ ትንሽ ከሆኑት በስተቀር ሁሉም ፈቀቅ አሉ። ይህ የሚያሳየው እምነት በቃል ብቻ ሳይሆን በተግባር መታወቅ እንዳለበት ነው።

አላህም በመጨረሻ፦ አላህ በደለኞችን ዐዋቂ ነው በማለት አስጠነቀቀ። ማለትም ቃላቸውን ያፈረሱትን፣ ቃል ኪዳናቸውን የሻሩትን ሁሉ አላህ ያውቃል፤ ምንም ከእሱ አይሰወርም።

ውድ ወንድም/እህት! ይህ አንቀጽ ለእኛ ትልቅ ትምህርት ይሰጠናል። እኛም በእምነታችን ቃል ብቻ ሳይሆን በተግባር እንገለጽ። አላህ የሚፈልገው ቅን ልብ ያለውን፣ ቃሉን የሚጠብቅን፣ በአላህ መንገድ ለመስዋዕትነት ዝግጁ የሆነን አገልጋይ ነው። እንዲሁም አላህ በደለኞችን ዐዋቂ እንደሆነ እያወቅን ሁልጊዜ በቃላችንና በተግባራችን እውነተኞች እንሁን። ይህች ትምህርት ልባችንን ወደ አላህ ትመራን፣ በእምነታችንም ጽኑ ትሁነን።