بقرہ سۈرىسى — ئايەت 42

1) لۇغەت ئىزاھاتى

• تەلبىسۇن (تَلْبِسُوا): ئارىلاشتۇرۇش، بىر-بىرىگە چىگىشتۈرۈش، ئېنىق ئايرىيالماسلىق دەرىجىسىدە قوشۇۋېتىش.
• ھەق (الْحَقّ): راست، ھەقىقەت، ئاللاھ تەرىپىدىن كەلگەن ھەقىقىي ئۇچۇر ۋە ئەمەلىيەت.
• باتىل (الْبَاطِل): يالغان، ئاساسسىز، ھەقىقەتكە ئۇيغۇن كەلمەيدىغان نەرسە.
• تەكتۇمۇ (تَكْتُمُوا): يوشۇرۇش، بىلدۈرمەي قويۇش، ئاشكارىلىماسلىق.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى

ئى بەنى ئىسرائىل! ئاللاھ سىلەرگە نازىل قىلغان ھەقىقەتنى يالغان-ياۋىداق سۆزلەر بىلەن ئارىلاشتۇرۇپ، ئىككىسىنى ئېنىق ئايرىيالماسلىق دەرىجىسىدە قوشۇۋەتمەڭلار. شۇنداقلا، ئۆزۈڭلار بىلىپ تۇرۇپ ھەقىقەتنى يوشۇرماڭلار. سىلەرنىڭ قولۇڭلاردىكى كىتابلاردا ئاللاھنىڭ ئاخىرقى پەيغەمبەرى مۇھەممەد ئەلەيھىسسالامنىڭ سۈپەتلىرى ۋە پەيغەمبەرلىك ئالامەتلىرى ئېنىق يېزىلغان، سىلەر بۇنى ئوبدان بىلىسىلەر ۋە ئۇنىڭ راستلىقىغا ئىشەنچىڭلار بار. شۇنداق تۇرۇقلۇق، بۇ ھەقىقەتنى كىشىلەردىن يوشۇرۇپ، ئۇنىڭ ئۈستىگە ئۆزۈڭلار ئويدۇرۇپ چىققان يالغان سۆزلەرنى قوشۇپ، ھەق بىلەن باتىلنى ئارىلاشتۇرۇپ قويماڭلار. بۇنداق قىلىش ھەم ئاللاھنىڭ ئايەتلىرىنى ئىنكار قىلىش، ھەم كىشىلەرنى ھەقىقەتتىن چەتنەپ قويۇش بولىدۇ.

3) ئايەتتىن ئېلىنىدىغان پايدىلار

• ھەقىقەتنى ئاشكارىلاش ۋە ئۇنى يوشۇرماسلىق: ئىسلام دىنى ھەقىقەتنى ئاشكارىلاشنى، ئۇنى يوشۇرماي كىشىلەرگە يەتكۈزۈشنى تەلەپ قىلىدۇ. بۇ ئايەت بىزگە ھەقىقەتنى يوشۇرۇشنىڭ قانچىلىك خەتەرلىك ئىكەنلىكىنى ئەسكەرتىدۇ.
• ھەق بىلەن باتىلنى ئارىلاشتۇرماسلىق: ھەقىقەت پاك ۋە ئېنىق بولىدۇ. ئۇنىڭغا ھېچقانداق يالغاننى قوشۇش توغرا ئەمەس. بۇ ئايەت بىزنى ھەر قانداق ئۇچۇرنى تەكشۈرۈپ، ئۇنىڭ راستلىقىنى ئېنىقلاپ، ئاندىن قوبۇل قىلىشقا چاقىرىدۇ.
• بىلىپ تۇرۇپ ھەقىقەتنى يوشۇرماسلىق: ئىنسان بىر نەرسىنىڭ ھەقىقەت ئىكەنلىكىنى بىلىپ تۇرۇپ، ئۇنى يوشۇرسا، بۇ ئۇنىڭ ئۈچۈن چوڭ مەسئۇلىيەت ۋە گۇناھ بولىدۇ. بۇ ئايەت بىزنى ھەقىقەتكە ئەمەل قىلىشقا ۋە ئۇنى باشقىلارغا يەتكۈزۈشكە ئۈندەيدۇ.
• ئىسلام دىنىنىڭ ئېنىقلىقى ۋە سەمىمىيلىكى: ئىسلام دىنى ھەقىقەتنى ئاساس قىلىدۇ، يالغان ۋە ئىككى يۈزلىمىچىلىككە قەتئىي قارشى تۇرىدۇ. بۇ ئايەت ئىسلامنىڭ ھەقىقەت ۋە سەمىمىيەت دىنى ئىكەنلىكىنى، شۇنداقلا ئۇنىڭ ھەممە ئادەمنى ھەقىقەتكە ئەمەل قىلىشقا چاقىرىدىغانلىقىنى كۆرسىتىپ بېرىدۇ.
• ئىمان ۋە ئەمەلنىڭ بىرلىكى: بۇ ئايەت بىزگە ئىمان بىلەن ئەمەلنىڭ ئايرىلماسلىقىنى، ھەقىقەتكە ئىشىنىش بىلەن ئۇنى ئەمەلىيەتتە قوللىنىشنىڭ زۆرۈر ئىكەنلىكىنى ئۆگىتىدۇ.