Сураи Аль-Бакара — Оят 45

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «وَاسْتَعِينُوا»: ёрӣ талабед, мадад хоҳед.
• «الصَّبْرِ»: сабр, худдорӣ аз гуноҳ ва тоқат кардан дар сахтиҳо.
• «الصَّلَاةِ»: намоз, ибодати махсус.
• «لَكَبِيرَةٌ»: барои сахт ва гарон аст.
• «الْخَاشِعِينَ»: фурӯтанон, онҳое, ки бо дили хоксор ба Худо итоат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба бандагони худ фармон медиҳад, ки дар ҳамаи корҳои динӣ ва дунёии худ аз сабр ва намоз ёрӣ талаб кунанд. Сабр маънои онро дорад, ки инсон нафси худро аз гуноҳ боздорад, дар сахтиҳо тоқат кунад ва аз Худо шикебоӣ намояд. Намоз бошад, воситаи наздикӣ ба Худо ва пайванд бо Ӯст; тавассути он банда ба Парвардигори худ муроҷиат мекунад ва Ӯро барои ҳалли мушкилоташ ёрӣ мехоҳад. Худо ба воситаи сабр ва намоз бандаро ёрӣ медиҳад, ӯро нигаҳбонӣ мекунад ва зарару ранҷи ӯро бартараф месозад.

Сипас Худо мефармояд, ки ҳақиқатан сабр ва намоз кори сахт ва гарон аст, магар барои онҳое, ки дар назди Парвардигори худ фурӯтан ва хоксор ҳастанд. Яъне, ин ду амал барои ҳама осон нест; танҳо он мӯъминони фурӯтане, ки дилҳояшон ба Худо пайваста аст, метавонанд онро бо осонӣ анҷом диҳанд. Онҳо медонанд, ки сабр ва намоз ба онҳо дар дунё ва охират фоида мерасонад, бинобар ин бо дили ором ва итоат онро қабул мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳамаи корҳои худ ба Худо такя кунем ва аз Ӯ ёрӣ талабем; ин боиси оромии дил ва устувории рӯҳ мегардад.
• Сабр ва намоз ду воситаи муҳими ёрӣ гирифтан аз Худо ҳастанд; онҳо инсонро аз ноумедӣ ва изтироб наҷот медиҳанд.
• Намоз воситаи пайванд бо Худост; ҳар кас бо намоз ба Парвардигори худ наздик мешавад ва Ӯро дар ҳамаи корҳо ёрӣ мехоҳад.
• Сабр на танҳо дар сахтиҳо, балки дар худдорӣ аз гуноҳ низ зуҳур мекунад; ин ба инсон қувваи ирода ва покии дил мебахшад.
• Оят нишон медиҳад, ки сабр ва намоз барои ҳама осон нест, аммо барои хоксонон ва фурӯтанон осон аст; пас ҳар кас худро фурӯтан созад, метавонад аз ин ду неъмати бузург баҳра барад.
• Ин оят мӯъминонро ташвиқ мекунад, ки ба Худо бовар кунанд ва дар ҳамаи ҳолатҳо ба Ӯ рӯ оваранд, зеро Ӯ ҳамеша ёрӣ ва нигаҳбонии бандагони худро қабул мекунад.