Сураи Аль-Бакара — Оят 63

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «Мисоқ»: аҳду паймон, қавлҳои устувор.

— «Тур»: кӯҳи маъруфи Тур дар Сино, ки Худованд бар он бо Мӯсо (алайҳис-салом) суҳбат кард.

— «Биқувва»: бо ҷидду ҷаҳд, бо қувват ва саъю кӯшиш, бо ҷазму иродаи қавӣ.

— «Таттақун»: аз азоби Худо битарсед ва худро нигаҳ доред, парҳезгор шавед.

1. Тафсири оят:

Ба ёд оред, эй банӣ Исроил, он вақтро, ки Мо аз шумо паймони муътабар гирифтем, ки ба Худои ягона имон оред ва танҳо Ӯро ибодат кунед. Ва Мо кӯҳи Турро болои саратон бардоштем, то аз шикастани паймон битарсед ва ҳушёр бошед. Ба шумо гуфтем: он китоберо, ки ба шумо додаем — Тавротро — бо ҷидду ҷаҳд ва бо тамоми қувват бигиред, дар он сустӣ ва танбалӣ накунед. Ва он чиро, ки дар он аст, ба ёд доред, онро қироат кунед, дар он андеша намоед ва ба он амал кунед, то шояд аз азоби Худо битарсед ва парҳезгор шавед. Агар паймонро қабул кунед, наҷот меёбед; вагарна кӯҳ бар шумо фурӯ меафтод ва шумо ҳалок мешудед. Чун диданд, ки роҳи гурезе нест, паймонро қабул карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагонашро ба аҳду паймон вафодор будан даъват мекунад, зеро вафодорӣ ба паймон сабаби наҷот ва саодат аст.

— Китоби Худоро бояд бо ҷидду ҷаҳд ва эҳтиром қабул кард, на бо танбалӣ ва беэътиноӣ.

— Хондани Қуръон ва Таврот танҳо кофӣ нест; бояд дар маънои он андеша кард ва ба он амал намуд.

— Ҳадафи асосии амал ба китоби Худо расидан ба тақво ва парҳезгорӣ аст, ки сабаби наҷот дар дунё ва охират мебошад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагонаш меҳрубон аст: Ӯ онҳоро тарсону огоҳ мекунад, то ба роҳи рост оянд ва ҳалок нашаванд.

— Ҳар кас ба китоби Худо пайравӣ кунад ва аз он пайравӣ намояд, дар дунё ва охират сарфароз мегардад; ва ин даъвати бузург ба сӯи Ислом ва Қуръон аст, ки роҳи ҳаёти ҷовидонро нишон медиҳад.