Сураи Аль-Бакара — Оят 64

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تَوَلَّيْتُم: рӯй гардондед, сар тофтед, аз аҳд баргаштед.
• فَلَوْلَا: агар на... буд, агар намебуд.
• فَضْلُ اللَّهِ: лутфу марҳамати Худо, неъмати бесазовори Ӯ.
• رَحْمَتُهُ: раҳмати Ӯ, ки бо он гуноҳҳоро меомӯрзад ва тавбаро қабул мекунад.
• الْخَاسِرِينَ: зиёнкорон, онҳое, ки дар дунё ва охират зиён мебинанд.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки аз шумо паймони мустаҳкам гирифта шуд ва кӯҳ бар болои саратон бардошта шуд, шумо боз рӯй гардондед ва аз фармони Худо сар тофтед. Ин рафтори шумо на бори аввал буд, балки одати шумо буд, ки пас аз аҳд боз саркашӣ мекунед. Пас агар лутфу марҳамати Худо бар шумо намебуд, ки тавбаи шуморо қабул мекунад ва аз гуноҳҳоятон мегузарад, ҳатман шумо аз зиёнкорон мешудед — ҳам дар дунё ва ҳам дар охират. Аммо Худо бо фазлу раҳмати худ шуморо аз ҳалокат наҷот дод ва ба шумо имкон дод, ки ба роҳи рост баргардед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инсон табиатан заиф аст ва гоҳе аз аҳди худ мегардад, аммо Худо бо раҳмати худ дарро ба рӯи бандагонаш боз мегузорад.
• Фазлу раҳмати Худо сабаби асосии наҷот ёфтани инсон аз зиён аст; агар раҳмати Ӯ набуд, ҳеҷ кас аз зиёнкорон наҷот намеёфт.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, зеро Худо тавбаро қабул мекунад ва аз гуноҳҳо мегузарад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба фазлу раҳмати Худо умедвор бошем ва аз ноумедӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят исломро дини раҳмат ва умед муаррифӣ мекунад, ки ҳатто баъд аз саркашӣ ва гуноҳ, роҳи бозгашт ба рӯи инсон кушода аст.