Сураи Аль-Бакара — Оят 66

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَكَالًا (накалан): иборат аз азобу сазое, ки дигаронро аз кардани чунин амал бозмедорад.
• مَا بَيْنَ يَدَيْهَا (мо байна ядайҳо): он чи дар пеши онҳо буд, яъне мардуми замонҳои наздик ва ҳамсоя.
• مَا خَلْفَهَا (мо халфаҳо): он чи баъд аз онҳо меояд, яъне наслҳои оянда.
• مَوْعِظَةً (мавъизатан): панд ва насиҳат.
• لِلْمُتَّقِينَ (лил-муттақин): барои парҳезгорон, яъне касоне, ки аз азоби Худо метарсанд ва аз ҳудуди Ӯ таҷовуз намекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки ин деҳаро — ки сокинонаш бо нофармонӣ ва таҷовуз ба ҳудуди Худо сазовори азоб шуданд — мо барои мардуми гирду атроф ва наслҳои баъдӣ ибрату сабоқ гардонидем. Ҳар касе, ки хабари онҳоро бишнавад ё бинад, бояд бидонад, ки ҳар гуна нофармонӣ ва таҷовуз ба амрҳои Худо оқибати бад дорад. Ин азоб ҳамчунин панду насиҳатест барои парҳезгорон — онҳое, ки аз Худо метарсанд ва мехоҳанд худро аз гуноҳ нигаҳ доранд. Онҳо аз ин ҳодиса ибрат мегиранд, ки ҳақро пайравӣ кунанд ва бар он устувор бимонand, то ба чунин сарнагунӣ гирифтор нашаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад, аммо ҳамзамон бо пандҳои худ бандагонашро огоҳ мекунад, то роҳи дурустро интихоб кунанд.
• Қуръон сарчашмаи ибрат ва панд аст барои ҳамаи замонҳо; ҳар қиссаи он дарси бузурге барои инсон дорад.
• Парҳезгорӣ сабаби наҷот аст; касе ки аз Худо метарсад, аз гуноҳ дур мешавад ва сазовори раҳмати Ӯ мегардад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки аз саргузашти гузаштагон ибрат гирем ва роҳи неки онҳоро, ки мавриди ризои Худо буд, давом диҳем.