Surja El-Bekare — Ajet 92

Kuptimi i fjalëve:

• Bil-bejjinat: Me argumente të qarta, mrekulli dhe prova bindëse që dëshmojnë për vërtetësinë e profetit.
• Ittehadhtumul ixhle: E morët viçin (si zot) për adhurim.
• Min ba'dihi: Pas largimit të Musait (paqja qoftë mbi të) për takimin me Zotin e tij.
• Ve entum dhalimun: Ndërsa ishit të padrejtë ndaj vetes suaj, duke i shkelur kufijtë e Allahut dhe duke i bërë shirk Atij.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar u kujton bijve të Israilit dhuntinë e Tij të madhe dhe qortimin ndaj tyre, duke u thënë: "Juve ju erdhi Musai (paqja qoftë mbi të) me mrekulli të qarta dhe prova bindëse që dëshmonin për vërtetësinë e thirrjes së tij, si përmbytja, karkalecat, morrat, bretkosat, shkopinjtë që u kthyen në gjarpër, dora që shkëlqente me dritë të bardhë, e ndarja e detit dhe të tjera mrekulli të cilat i ka përmendur Allahu në Kur'anin fisnik. Megjithatë, pas gjithë këtyre provave të qarta, ju e morët viçin si zot për adhurim, pasi Musai u largua prej jush për të shkuar në takimin e caktuar me Zotin e tij. Ju vepruat në mënyrë të padrejtë dhe të padrejtësi ndaj vetes suaj, sepse i shkelët kufijtë e Allahut dhe i bëtë shirk Atij, duke adhuruar diçka tjetër pos Tij, ndërsa Ai është i vetmi që meriton adhurim."

Përfitimet nga ajeti:

1. Rreziku i shirkut dhe pasojat e tij: Ajeti tregon se edhe pasi njeriu sheh mrekulli dhe prova të qarta, ai mund të bjerë në gabim nëse nuk e ruajnë sinqeriteti dhe bindja e fortë. Kjo na mëson të jemi të kujdesshëm ndaj devijimeve, sado të mëdha të jenë njohuritë tona.
2. Vlera e falënderimit për dhuntitë: Kur Allahu na jep dhunti dhe udhëzim, ne duhet ta falënderojmë Atë me bindje dhe adhurim të sinqertë, e jo të largohemi nga rruga e Tij.
3. Mësimi nga historia: Historia e bijve të Israilit është një mësim i madh për ne që të mos e përsërisim gabimin e tyre, duke iu përmbajtur urdhrave të Allahut dhe duke iu larguar çdo forme adhurimi të rremë.
4. Drejtësia ndaj vetes: Njeriu që i bindet Allahut është i drejtë ndaj vetes së tij, ndërsa ai që i kundërshton urdhrat e Tij është i padrejtë ndaj vetes, sepse i sjell dëm vetes së tij në këtë botë dhe në botën tjetër.
5. Rëndësia e durimit dhe qëndrueshmërisë: Besimtari duhet të jetë i qëndrueshëm në fenë e tij, edhe kur udhëheqësit e tij mungojnë, sepse devijimi ndodh shpesh kur njeriu mbetet pa udhëzim dhe kujdes.