Сураи Аль-Бакара — Оят 94

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الدَّارُ الْآخِرَةُ: Ҷаннат — сарои охират.
• خَالِصَةً: хос, танҳо ба шумо.
• مِّن دُونِ النَّاسِ: ба ғайр аз дигар мардум.
• فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ: пас орзуи марг кунед, яъне талаби марг намоед.
• صَادِقِينَ: ростгӯён, ростқавлон.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба яҳудиён бигӯ: агар чунон ки шумо даъво мекунед, Ҷаннати охират дар назди Аллоҳ танҳо барои шумо хос бошад ва касе аз дигар мардум ба он дохил нашавад, пас орзуи марг кунед ва онро талаб намоед, то зудтар ба ин мартаба бирасед ва аз ранҷу меҳнату ғамҳои зиндагии дунё осӯда шавед — агар дар ин даъвои худ ростгӯ ҳастед. Зеро касе ки яқин донад Ҷаннат ҷои ӯст, ба он шавқ дорад ва ба он намерасад магар баъд аз марг; пас бояд маргро ба орзу талаб кунад. Ин даъват барои он аст, ки ростӣ ё дурӯғии даъвои онҳо ошкор гардад: агар онҳо дар даъвои худ рост мебуданд, аз орзуи марг наметарсиданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон бо услуби хос даъвоҳои беасосро ошкор мекунад ва роҳи санҷиши ростқавлиро нишон медиҳад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати имон бояд дар амал зоҳир шавад, на танҳо дар сухан.
• Қуръон мардумро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то ҳар даъвое, ки мешунаванд, бо далел ва санҷиш қабул кунанд.
• Дар ин оят раҳмат ва адолати Аллоҳ зоҳир мешавад: Ҷаннат на мероси хонаводагӣ аст ва на хоси як гурӯҳ, балки подоши имон ва амали солеҳ аст.
• Қуръон ба инсон ёд медиҳад, ки ба зиндагии дунё дил набандад ва ба сарои ҷовидонӣ умедвор бошад, зеро ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти охират ҷовидонӣ.
• Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба ростқавлӣ, самимият ва покии ният дар имон ташвиқ шавад ва аз даъвоҳои беасосу худписандӣ дурӣ ҷӯяд.