Сураи Аль-Бакара — Оят 95

1. Маънои калимаҳо:

• وَلَن يَتَمَنَّوْهُ: Ҳаргиз орзу нахоҳанд кард онро (яъне марот).
• بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ: Ба сабаби он чизҳое, ки дастҳои онҳо пеш фиристодааст (яъне аъмоли бад ва куфре, ки дар ҳаёт анҷом додаанд).
• عَلِيمٌ: Доно ва огоҳ.
• بِالظَّالِمِينَ: Ба ситамгарон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки яҳудиён ҳаргиз орзуи марот нахоҳанд кард, ҳарчанд онҳо дар даъвои худ мегӯянд, ки мо дӯстони Аллоҳем ва танҳо мо ба биҳишт дохил мешавем. Онҳо ин орзуро намекунанд, зеро медонанд, ки дар ин даъво дурӯғгӯ ҳастанд ва Паёмбари Худо (с) рост мегӯяд. Инчунин онҳо аз сабаби куфру исёне, ки дар дунё анҷом додаанд ва китобҳои осмониро таҳриф кардаанд, медонанд, ки агар бимиранд, ҷои онҳо дӯзах аст. Аз ин рӯ, онҳо ҳаргиз маротро орзу намекунанд. Аллоҳи таъоло ба ҳоли ситамгарон огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз аъмоли онҳо пинҳон намемонад ва ба зудӣ онҳоро ба сабаби ситаму зулми худ ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душманони ислом низ ба ростии ин дини ҳақ ва Паёмбари Худо (с) бовар доранд, аммо аз рӯи ҳасад ва кибр онро инкор мекунанд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки аъмоли бад ва куфр сабаби маҳрум шудан аз раҳмати Аллоҳ ва дохил шудан ба дӯзах мегардад.
• Аллоҳи таъоло ба ҳар амали бандагонаш огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, бинобар ин бояд ҳамеша аз ситаму зулм дурӣ ҷӯем ва ба сӯи некӣ рӯй орем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳақиқати Қуръон ва дини ислом бовар кунем ва аз орзуҳои беасос дурӣ ҷӯем, зеро ҳақиқат ҳамеша ошкор мешавад ва Аллоҳ ситамгаронро ҷазо медиҳад.