Сураи Аль-Бакара — Оят 93

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مِيثَاقَكُمْ — паймон ва аҳди шумо.
• الطُّورَ — кӯҳи Тур (кӯҳе, ки дар назди он Ҳазрати Мӯсо (а) бо Аллоҳ суҳбат кардааст).
• بِقُوَّةٍ — бо ҷидду ҷаҳд, бо қатъият ва устуворӣ.
• وَاسْمَعُوا — бишнавед ва итоат кунед.
• أُشْرِبُوا — дар дилҳои онҳо омехта шуд, мисли об ба дил ворид гардид.
• الْعِجْلَ — гӯсола (бути гӯсола, ки банӣ Исроил онро парастиш мекарданд).
• بِئْسَمَا — бад аст он чизе.

1. Тафсири оят:

Ва ба ёд оред, он гоҳ ки Мо аз шумо паймони муътабар гирифтем, ки ба он чи Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) аз Таврот овардааст, амал кунед. Пас шумо паймонро шикастед. Он гоҳ кӯҳи Турро болои сарҳои шумо бардоштем ва гуфтем: «Он чиро ба шумо додаем, бо ҷидду ҷаҳд бигиред ва бишнавед ва итоат кунед, вагарна кӯҳро бар шумо меафканем». Шумо гуфтед: «Бо гӯшҳоямон шунидем, вале бо амаламон нофармонӣ кардем». Ва дар дилҳои онҳо муҳаббати гӯсола (бути гӯсола) ба сабаби куфрашон чунон омехта шуда буд, ки мисли об дар дилҳояшон ҷой гирифта буд. Эй Паёмбар, бигӯ: «Бад аст он чизе, ки имони шумо ба он амр мекунад, агар шумо воқеан муъмин бошед». Зеро имони ҳақиқӣ ҳеҷ гоҳ бо куфр ва парастиши бут ҷамъ намешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бо бандагони худ паймон мегирад ва аз онҳо итоат ва амал ба дастурҳои Ӯро талаб мекунад.
• Шунидани сухани ҳақ танҳо бо забон кофӣ нест; бояд бо дил қабул кард ва бо амал итоат намуд.
• Муҳаббати дунё ва ҳавасҳои нафсонӣ метавонанд ба қалб ворид шуда, имони инсонро заиф кунанд, чунон ки муҳаббати гӯсола дар дилҳои банӣ Исроил ҷой гирифта буд.
• Имони ростқавл бо гуноҳ ва куфр ҷамъ намешавад; касе ки даъвои имон дорад, бояд аз куфру исён дур бошад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз шикастани паймон бо Аллоҳ ва аз пайравӣ кардани ҳавасҳои нафсонӣ эҳтиёт шавем ва ба дастурҳои Қуръон бо ҷидду ҷаҳд амал кунем.