طہ سۈرىسى — ئايەت 27

1. ئاياتتىكى ئىزاھقا موھتاج سۆزلەر:

• «وَاحْلُلْ»: يېشىش، ئاچىش مەنىسىدە.
• «عُقْدَةً»: تۈگۈن، بوغۇم، يەنى تىلدا بولىدىغان توسالغۇ ۋە قىيىنچىلىق.
• «لِسَانِي»: مېنىڭ تىلىم.

1. ئاياتنىڭ تەپسىرى:

مۇسا ئەلەيھىسسالام پەرۋەردىگارىغا ئىلتىجا قىلىپ: «ئى رەببىم! مېنىڭ تىلىمدىكى تۈگۈننى يېشىپ، سۆزلەشتىكى توسالغۇنى ئاچقىن، تىلىم راۋان ۋە ئېنىق بولسۇن، تاكى كىشىلەر مېنىڭ سۆزۈمنى چۈشىنەلىسۇن» دەپ دۇئا قىلدى. ئۇنىڭ تىلىدا بىر خىل ئېغىرلىق ۋە تۇتۇقلۇق بار ئىدى، سۆزلەرنى تېز ۋە ئېنىق ئېيتالمايتتى. شۇڭا ئۇ پەرۋەردىگارىدىن بۇ كەمچىلىكنىڭ كۆتۈرۈلۈشىنى، تىلىنىڭ ئوچۇق ۋە راۋان بولۇشىنى سورىدى. بۇ دۇئا پەقەت تىلنىڭ راۋانلىقى ئۈچۈنلا ئەمەس، بەلكى ئۇنىڭ پەرۋەردىگارىنىڭ دەۋىتىنى تەبلىغ قىلىش، ھەقىقەتنى يەتكۈزۈش ۋە كىشىلەرنى توغرا يولغا باشلاش ئۈچۈن زۆرۈر ئىدى. بۇ ئايات بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ھەر قانداق ياخشى ئىشقا كىرىشكەندە ئاللاھقا يېقىنلىشىش، ئۇنىڭدىن ياردەم سوراش ۋە ئۆز كەمچىلىكلىرىمىزنى تۈزىتىش ئۈچۈن دۇئا قىلىش لازىم. ئاللاھ تائالا بەندىسىنىڭ دۇئاسىنى ئاڭلايدۇ ۋە ئۇنىڭغا ياردەم بېرىدۇ. شۇڭا بىز ھەمىشە ئاللاھقا يۈزلىنىپ، ئۇنىڭدىن مەدەت تىلىشىمىز كېرەك.