سوره طہ — آيت 27

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• وَاحْلُلْ: ۽ کولِ، آزاد ڪر.
• عُقْدَةً: ڳنڍ، گرھ.
• لِّسَانِي: منھنجي زبان.

2) آيت جي تفسير:

حضرت موسيٰ عليه السلام پنھنجي رب کان دعا گھري رھيا آھن ته منھنجي زبان جي ڳنڍ کي کولِ ۽ آزاد ڪر، ته جيئن مان صاف ۽ چٽي طرح ڳالھائي سگھان. سندن زبان ۾ ڪجھ گرھ ھئي، جنھن سبب ڳالھائڻ ۾ تڪليف ٿيندي ھئي ۽ لفظ چٽا نه نڪرندا ھئا. اھا ڳنڍ يا ته پيدائشي ھئي يا ڪنھن سبب ڪري پيدا ٿي ھئي. حضرت موسيٰ عليه السلام فرعون وٽ وڃي الله جو پيغام پھچائڻ وارا ھئا، ان ڪري کين ان ڳنڍ جي کولڻ جي ضرورت ھئي ته جيئن سندن ڳالھ ٻڌندڙن کي چڱي طرح سمجھ ۾ اچي ۽ پيغام واضح ٿئي. ھن دعا ۾ حضرت موسيٰ عليه السلام جي پنھنجي ڪمزوريءَ جو اعتراف ۽ الله تي ڀروسو ظاھر ٿئي ٿو ته ڪمزوري دور ڪرڻ صرف الله جي ھٿ ۾ آھي.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله تي ڀروسو ۽ دعا جي اھميت: حضرت موسيٰ عليه السلام جهڙو عظيم نبي به پنھنجي ڪمزوري دور ڪرڻ لاءِ الله کي پڪاريو، ان مان معلوم ٿئي ٿو ته هر انسان کي پنھنجي ڪمزورين لاءِ الله سان دعا گھرڻ گھرجي.
• تبليغ ۽ ڳالھائڻ جي صلاحيت الله جي عطا آھي: چڱي ۽ چٽي ڳالھائڻ جي طاقت به الله جي طرفان آھي، ان ڪري ان لاءِ به الله جو شڪر ادا ڪرڻ گھرجي.
• پيغام پھچائڻ ۾ رڪاوٽون دور ڪرڻ جي ڪوشش: جڏھن انسان ڪنھن نيڪ ڪم لاءِ اڳتي وڌندو آھي ته رڪاوٽون اينديون آھن، پر انھن کي دور ڪرڻ لاءِ الله کان مدد گھرڻ گھرجي.
• اسلام ۾ عاجزي ۽ انڪساري: حضرت موسيٰ عليه السلام جي ھن دعا مان سکيا ملي ٿي ته انسان کي پنھنجي ڪمزوري مڃڻ ۾ ڪو عيب ناھي، بلڪه اھا عاجزي ۽ انڪساري آھي.
• قرآن جي سھولت ۽ حڪمت: قرآن مجيد ۾ انبياءِ ڪرام جي زندگيءَ جا واقعا اسان لاءِ سبق ۽ نصيحت آھن، ته جيئن اسان به مشڪلات ۾ الله کي پڪاريون ۽ صبر سان ڪم وٺون.